Formentabelle zu „sospitare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospito | sospitor |
| 2. Person Singular | sospitas | sospitare, sospitaris |
| 3. Person Singular | sospitatorem, sospitatores, sospitat, sospitateis | sospitatur |
| 1. Person Plural | sospitamus | sospitamur |
| 2. Person Plural | sospitatis | sospitamini |
| 3. Person Plural | sospitant | sospitantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitabam | sospitabar |
| 2. Person Singular | sospitabas | sospitabare, sospitabaris |
| 3. Person Singular | sospitabat | sospitabatur |
| 1. Person Plural | sospitabamus | sospitabamur |
| 2. Person Plural | sospitabatis | sospitabamini |
| 3. Person Plural | sospitabant | sospitabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitabo | sospitabor |
| 2. Person Singular | sospitabis | sospitabere, sospitaberis |
| 3. Person Singular | sospitabit | sospitabitur |
| 1. Person Plural | sospitabimus | sospitabimur |
| 2. Person Plural | sospitabitis | sospitabimini |
| 3. Person Plural | sospitabunt | sospitabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitavi | — |
| 2. Person Singular | sospitavisti | — |
| 3. Person Singular | sospitavit | — |
| 1. Person Plural | sospitavimus | — |
| 2. Person Plural | sospitavistis | — |
| 3. Person Plural | sospitare, sospitavere, sospitaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitaveram | — |
| 2. Person Singular | sospitaveras | — |
| 3. Person Singular | sospitaverat | — |
| 1. Person Plural | sospitaveramus | — |
| 2. Person Plural | sospitaveratis | — |
| 3. Person Plural | sospitaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitavero | — |
| 2. Person Singular | sospitaris, sospitaveris | — |
| 3. Person Singular | sospitaverit | — |
| 1. Person Plural | sospitaverimus | — |
| 2. Person Plural | sospitaveritis | — |
| 3. Person Plural | sospitaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitem | sospiter |
| 2. Person Singular | sospites | sospitere, sospiteris |
| 3. Person Singular | sospitet | sospitetur |
| 1. Person Plural | sospitemus | sospitemur |
| 2. Person Plural | sospitetis | sospitemini |
| 3. Person Plural | sospitent | sospitentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitarem | sospitarer |
| 2. Person Singular | sospitares | sospitarere, sospitareris |
| 3. Person Singular | sospitaret | sospitaretur |
| 1. Person Plural | sospitaremus | sospitaremur |
| 2. Person Plural | sospitaretis | sospitaremini |
| 3. Person Plural | sospitarent | sospitarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitaverim | — |
| 2. Person Singular | sospitaris, sospitaveris | — |
| 3. Person Singular | sospitaverit | — |
| 1. Person Plural | sospitaverimus | — |
| 2. Person Plural | sospitaveritis | — |
| 3. Person Plural | sospitaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | sospitavissem | — |
| 2. Person Singular | sospitavisses | — |
| 3. Person Singular | sospitavisset | — |
| 1. Person Plural | sospitavissemus | — |
| 2. Person Plural | sospitavissetis | — |
| 3. Person Plural | sospitavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | sospitare | sospitavisse |
| Passiv | sospitari, sospitarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | sospitatricis, sospita, sospitalis | sospitare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | sospitate | sospitamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | sospitato | sospitator |
| 3. Person Singular | sospitato | sospitator |
| 2. Person Plural | sospitatote | — |
| 3. Person Plural | sospitanto | sospitantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | sospitata, sospitatum, sospitatus | sospitati, sospitata, sospitatae |
| Genitiv | sospitati, sospitatae | sospitatarum, sospitatorum |
| Dativ | sospitatae, sospitato | sospitatis |
| Akkusativ | sospitatam, sospitatum | sospitata, sospitatas, sospitatos |
| Ablativ | sospitata, sospitato | sospitatis |
| Vokativ | sospitata, sospitate, sospitatum | sospitati, sospitata, sospitatae |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | sospitans | sospitantes, sospitantia |
| Genitiv | sospitantis | sospitantium, sospitantum |
| Dativ | sospitanti | sospitantibus |
| Akkusativ | sospitans, sospitantem | sospitantes, sospitantia |
| Ablativ | sospitante, sospitanti | sospitantibus |
| Vokativ | sospitans | sospitantes, sospitantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | sospitatura, sospitaturum, sospitaturus | sospitatura, sospitaturae, sospitaturi |
| Genitiv | sospitaturae, sospitaturi | sospitaturarum, sospitaturorum |
| Dativ | sospitaturae, sospitaturo | sospitaturis |
| Akkusativ | sospitaturam, sospitaturum | sospitatura, sospitaturas, sospitaturos |
| Ablativ | sospitatura, sospitaturo | sospitaturis |
| Vokativ | sospitatura, sospitature, sospitaturum | sospitatura, sospitaturae, sospitaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | sospitanda, sospitandum, sospitandus | sospitanda, sospitandae, sospitandi |
| Genitiv | sospitandae, sospitandi | sospitandarum, sospitandorum |
| Dativ | sospitandae, sospitando | sospitandis |
| Akkusativ | sospitandam, sospitandum | sospitanda, sospitandas, sospitandos |
| Ablativ | sospitanda, sospitando | sospitandis |
| Vokativ | sospitanda, sospitande, sospitandum | sospitanda, sospitandae, sospitandi |
Substantiv
159 (242) Formen für „sospitare“