Formentabelle zu „repugnare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugno | repugnor |
| 2. Person Singular | repugnas | repugnare, repugnaris |
| 3. Person Singular | repugnat, repugnationes | repugnatur |
| 1. Person Plural | repugnamus | repugnamur |
| 2. Person Plural | repugnatis | repugnamini |
| 3. Person Plural | repugnant | repugnantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnabam | repugnabar |
| 2. Person Singular | repugnabas | repugnabare, repugnabaris |
| 3. Person Singular | repugnabat | repugnabatur |
| 1. Person Plural | repugnabamus | repugnabamur |
| 2. Person Plural | repugnabatis | repugnabamini |
| 3. Person Plural | repugnabant | repugnabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnabo | repugnabor |
| 2. Person Singular | repugnabis | repugnabere, repugnaberis |
| 3. Person Singular | repugnabit | repugnabitur |
| 1. Person Plural | repugnabimus | repugnabimur |
| 2. Person Plural | repugnabitis | repugnabimini |
| 3. Person Plural | repugnabunt | repugnabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnavi | — |
| 2. Person Singular | repugnavisti | — |
| 3. Person Singular | repugnauit | — |
| 1. Person Plural | repugnavimus | — |
| 2. Person Plural | repugnavistis | — |
| 3. Person Plural | repugnavere, repugnare, repugnarunt, repugnaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnaveram | — |
| 2. Person Singular | repugnaveras | — |
| 3. Person Singular | repugnaverat | — |
| 1. Person Plural | repugnaveramus | — |
| 2. Person Plural | repugnaveratis | — |
| 3. Person Plural | repugnaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnavero | — |
| 2. Person Singular | repugnaris, repugnaveris | — |
| 3. Person Singular | repugnaverit | — |
| 1. Person Plural | repugnaverimus | — |
| 2. Person Plural | repugnaveritis | — |
| 3. Person Plural | repugnaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnem | repugner |
| 2. Person Singular | repugnes | repugnere, repugneris |
| 3. Person Singular | repugnet | repugnetur |
| 1. Person Plural | repugnemus | repugnemur |
| 2. Person Plural | repugnetis | repugnemini |
| 3. Person Plural | repugnent | repugnentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnarem | repugnarer |
| 2. Person Singular | repugnares | repugnarere, repugnareris |
| 3. Person Singular | repugnaret | repugnaretur |
| 1. Person Plural | repugnaremus | repugnaremur |
| 2. Person Plural | repugnaretis | repugnaremini |
| 3. Person Plural | repugnarent | repugnarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnarim, repugnaverim | — |
| 2. Person Singular | repugnaris, repugnaveris | — |
| 3. Person Singular | repugnaverit | — |
| 1. Person Plural | repugnaverimus | — |
| 2. Person Plural | repugnaveritis | — |
| 3. Person Plural | repugnaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | repugnavissem | — |
| 2. Person Singular | repugnavisses | — |
| 3. Person Singular | repugnasset, repugnavisset | — |
| 1. Person Plural | repugnavissemus | — |
| 2. Person Plural | repugnavissetis | — |
| 3. Person Plural | repugnavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | repugna | repugnare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | repugnate | repugnamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | repugnato | repugnatoriis, repugnator |
| 3. Person Singular | repugnato | repugnatoriis, repugnator |
| 2. Person Plural | repugnatote | — |
| 3. Person Plural | repugnanto | repugnantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | repugnatum, repugnata, repugnatus | repugnata, repugnatae, repugnati |
| Genitiv | repugnatae, repugnati | repugnatarum, repugnatorum |
| Dativ | repugnatae, repugnato | repugnatis |
| Akkusativ | repugnatum, repugnatam | repugnata, repugnatas, repugnatos |
| Ablativ | repugnata, repugnato | repugnatis |
| Vokativ | repugnatum, repugnata, repugnate | repugnata, repugnatae, repugnati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | repugnatura, repugnaturum, repugnaturus | repugnatura, repugnaturae, repugnaturi |
| Genitiv | repugnaturae, repugnaturi | repugnaturarum, repugnaturorum |
| Dativ | repugnaturae, repugnaturo | repugnaturis |
| Akkusativ | repugnaturam, repugnaturum | repugnatura, repugnaturas, repugnaturos |
| Ablativ | repugnatura, repugnaturo | repugnaturis |
| Vokativ | repugnatura, repugnature, repugnaturum | repugnatura, repugnaturae, repugnaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | repugnanda, repugnandum, repugnandus | repugnandi, repugnanda, repugnandae |
| Genitiv | repugnandi, repugnandae | repugnandarum, repugnandorum |
| Dativ | repugnando, repugnandae | repugnandis |
| Akkusativ | repugnandam, repugnandum | repugnanda, repugnandas, repugnandos |
| Ablativ | repugnando, repugnanda | repugnandis |
| Vokativ | repugnanda, repugnande, repugnandum | repugnandi, repugnanda, repugnandae |
Adverb
Adjektiv
Komparativ| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | — |
| Ablativ | — | — |
| Vokativ | — | — |
Superlativ| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | — |
| Ablativ | — | — |
| Vokativ | — | — |
Substantiv
| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | repugnationes |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | repugnationes |
| Ablativ | — | — |
| Vokativ | — | repugnationes |
158 (244) Formen für „repugnare“