Formentabelle zu „refutare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refuto | refutor |
| 2. Person Singular | refutas | refutare, refutaris |
| 3. Person Singular | refutat | refutatur |
| 1. Person Plural | refutamus | refutamur |
| 2. Person Plural | refutatis | refutamini |
| 3. Person Plural | refutant | refutantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutabam | refutabar |
| 2. Person Singular | refutabas | refutabare, refutabaris |
| 3. Person Singular | refutabat | refutabatur |
| 1. Person Plural | refutabamus | refutabamur |
| 2. Person Plural | refutabatis | refutabamini |
| 3. Person Plural | refutabant | refutabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutabo | refutabor |
| 2. Person Singular | refutabis | refutabere, refutaberis |
| 3. Person Singular | refutabit | refutabitur |
| 1. Person Plural | refutabimus | refutabimur |
| 2. Person Plural | refutabitis | refutabimini |
| 3. Person Plural | refutabunt | refutabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutavi | — |
| 2. Person Singular | refutasti, refutavisti | — |
| 3. Person Singular | refutavit | — |
| 1. Person Plural | refutavimus | — |
| 2. Person Plural | refutavistis | — |
| 3. Person Plural | refutare, refutavere, refutaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutaveram | — |
| 2. Person Singular | refutaveras | — |
| 3. Person Singular | refutaverat | — |
| 1. Person Plural | refutaveramus | — |
| 2. Person Plural | refutaveratis | — |
| 3. Person Plural | refutaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutavero | — |
| 2. Person Singular | refutaveris, refutaris | — |
| 3. Person Singular | refutaverit | — |
| 1. Person Plural | refutaverimus | — |
| 2. Person Plural | refutaveritis | — |
| 3. Person Plural | refutaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutem | refuter |
| 2. Person Singular | refutes | refutere, refuteris |
| 3. Person Singular | refutet | refutetur |
| 1. Person Plural | refutemus | refutemur |
| 2. Person Plural | refutetis | refutemini |
| 3. Person Plural | refutent | refutentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutarem | refutarer |
| 2. Person Singular | refutares | refutarere, refutareris |
| 3. Person Singular | refutaret | refutaretur |
| 1. Person Plural | refutaremus | refutaremur |
| 2. Person Plural | refutaretis | refutaremini |
| 3. Person Plural | refutarent | refutarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutaverim | — |
| 2. Person Singular | refutaveris, refutaris | — |
| 3. Person Singular | refutaverit | — |
| 1. Person Plural | refutaverimus | — |
| 2. Person Plural | refutaveritis | — |
| 3. Person Plural | refutaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | refutavissem | — |
| 2. Person Singular | refutavisses | — |
| 3. Person Singular | refutavisset | — |
| 1. Person Plural | refutavissemus | — |
| 2. Person Plural | refutavissetis | — |
| 3. Person Plural | refutavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | refutare | refutavisse |
| Passiv | refutari, refutarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | refuta | refutare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | refutate | refutamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | refutato | refutator |
| 3. Person Singular | refutato | refutator |
| 2. Person Plural | refutatote | — |
| 3. Person Plural | refutanto | refutantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | refutatum, refutata, refutatus | refutati, refutata, refutatae |
| Genitiv | refutati, refutatae | refutatarum, refutatorum |
| Dativ | refutatae, refutato | refutatis |
| Akkusativ | refutatum, refutatam | refutata, refutatas, refutatos |
| Ablativ | refutata, refutato | refutatis |
| Vokativ | refutatum, refutata, refutate | refutati, refutata, refutatae |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | refutans | refutantes, refutantia |
| Genitiv | refutantis | refutantium, refutantum |
| Dativ | refutanti | refutantibus |
| Akkusativ | refutans, refutantem | refutantes, refutantia |
| Ablativ | refutante, refutanti | refutantibus |
| Vokativ | refutans | refutantes, refutantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | refutatura, refutaturum, refutaturus | refutatura, refutaturae, refutaturi |
| Genitiv | refutaturae, refutaturi | refutaturarum, refutaturorum |
| Dativ | refutaturae, refutaturo | refutaturis |
| Akkusativ | refutaturam, refutaturum | refutatura, refutaturas, refutaturos |
| Ablativ | refutatura, refutaturo | refutaturis |
| Vokativ | refutatura, refutature, refutaturum | refutatura, refutaturae, refutaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | refutanda, refutandum, refutandus | refutandi, refutanda, refutandae |
| Genitiv | refutandi, refutandae | refutandarum, refutandorum |
| Dativ | refutando, refutandae | refutandis |
| Akkusativ | refutandam, refutandum | refutanda, refutandas, refutandos |
| Ablativ | refutando, refutanda | refutandis |
| Vokativ | refutanda, refutande, refutandum | refutandi, refutanda, refutandae |
152 (229) Formen für „refutare“