Formentabelle zu „propugnare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugno | propugnor |
| 2. Person Singular | propugnas | propugnare, propugnaris |
| 3. Person Singular | propugnat | propugnatur |
| 1. Person Plural | propugnamus | propugnamur |
| 2. Person Plural | propugnatis | propugnamini |
| 3. Person Plural | propugnant | propugnantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnabam | propugnabar |
| 2. Person Singular | propugnabas | propugnabare, propugnabaris |
| 3. Person Singular | propugnabat | propugnabatur |
| 1. Person Plural | propugnabamus | propugnabamur |
| 2. Person Plural | propugnabatis | propugnabamini |
| 3. Person Plural | propugnabant | propugnabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnabo | propugnabor |
| 2. Person Singular | propugnabis | propugnabere, propugnaberis |
| 3. Person Singular | propugnabit | propugnabitur |
| 1. Person Plural | propugnabimus | propugnabimur |
| 2. Person Plural | propugnabitis | propugnabimini |
| 3. Person Plural | propugnabunt | propugnabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnavi | — |
| 2. Person Singular | propugnavisti | — |
| 3. Person Singular | propugnavit | — |
| 1. Person Plural | propugnavimus | — |
| 2. Person Plural | propugnavistis | — |
| 3. Person Plural | propugnare, propugnavere, propugnaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnaveram | — |
| 2. Person Singular | propugnaveras | — |
| 3. Person Singular | propugnaverat | — |
| 1. Person Plural | propugnaveramus | — |
| 2. Person Plural | propugnaveratis | — |
| 3. Person Plural | propugnaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnavero | — |
| 2. Person Singular | propugnaris, propugnaveris | — |
| 3. Person Singular | propugnaverit | — |
| 1. Person Plural | propugnaverimus | — |
| 2. Person Plural | propugnaveritis | — |
| 3. Person Plural | propugnaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnem | propugner |
| 2. Person Singular | propugnes | propugnere, propugneris |
| 3. Person Singular | propugnet | propugnetur |
| 1. Person Plural | propugnemus | propugnemur |
| 2. Person Plural | propugnetis | propugnemini |
| 3. Person Plural | propugnent | propugnentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnarem | propugnarer |
| 2. Person Singular | propugnares | propugnarere, propugnareris |
| 3. Person Singular | propugnaret | propugnaretur |
| 1. Person Plural | propugnaremus | propugnaremur |
| 2. Person Plural | propugnaretis | propugnaremini |
| 3. Person Plural | propugnarent | propugnarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnaverim | — |
| 2. Person Singular | propugnaris, propugnaveris | — |
| 3. Person Singular | propugnaverit | — |
| 1. Person Plural | propugnaverimus | — |
| 2. Person Plural | propugnaveritis | — |
| 3. Person Plural | propugnaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | propugnavissem | — |
| 2. Person Singular | propugnavisses | — |
| 3. Person Singular | propugnavisset | — |
| 1. Person Plural | propugnavissemus | — |
| 2. Person Plural | propugnavissetis | — |
| 3. Person Plural | propugnavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | propugnare | propugnavisse |
| Passiv | propugnari, propugnarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | propugna | propugnare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | propugnate | propugnamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | propugnato, propugnatoreis | propugnator |
| 3. Person Singular | propugnato, propugnatoreis | propugnator |
| 2. Person Plural | propugnatote | — |
| 3. Person Plural | propugnanto | propugnantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | propugnata, propugnatum, propugnatus | propugnata, propugnatae, propugnati |
| Genitiv | propugnatae, propugnati | propugnatorum, propugnatarum |
| Dativ | propugnatae, propugnato, propugnatoreis | propugnatis |
| Akkusativ | propugnatam, propugnatum | propugnata, propugnatas, propugnatos |
| Ablativ | propugnata, propugnato, propugnatoreis | propugnatis |
| Vokativ | propugnata, propugnate, propugnatum | propugnata, propugnatae, propugnati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | propugnaturus, propugnatura, propugnaturum | propugnatura, propugnaturae, propugnaturi |
| Genitiv | propugnaturae, propugnaturi | propugnaturarum, propugnaturorum |
| Dativ | propugnaturae, propugnaturo | propugnaturis |
| Akkusativ | propugnaturam, propugnaturum | propugnaturos, propugnatura, propugnaturas |
| Ablativ | propugnatura, propugnaturo | propugnaturis |
| Vokativ | propugnatura, propugnature, propugnaturum | propugnatura, propugnaturae, propugnaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | propugnanda, propugnandum, propugnandus | propugnandi, propugnanda, propugnandae |
| Genitiv | propugnandi, propugnandae | propugnandarum, propugnandorum |
| Dativ | propugnandae, propugnando | propugnandis |
| Akkusativ | propugnandam, propugnandum | propugnanda, propugnandas, propugnandos |
| Ablativ | propugnanda, propugnando | propugnandis |
| Vokativ | propugnanda, propugnande, propugnandum | propugnandi, propugnanda, propugnandae |
152 (236) Formen für „propugnare“
