Formentabelle zu „procubare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubo | procubor |
| 2. Person Singular | procubas | procubare, procubaris |
| 3. Person Singular | procubat | procubatur |
| 1. Person Plural | procubamus | procubamur |
| 2. Person Plural | procubatis | procubamini |
| 3. Person Plural | procubant | procubantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubabam | procubabar |
| 2. Person Singular | procubabas | procubabare, procubabaris |
| 3. Person Singular | procubabat | procubabatur |
| 1. Person Plural | procubabamus | procubabamur |
| 2. Person Plural | procubabatis | procubabamini |
| 3. Person Plural | procubabant | procubabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubabo | procubabor |
| 2. Person Singular | procubabis, procubueris | procubabere, procubaberis |
| 3. Person Singular | procubabit, procubuerit | procubabitur |
| 1. Person Plural | procubabimus, procubuerimus | procubabimur |
| 2. Person Plural | procubabitis, procubueritis | procubabimini |
| 3. Person Plural | procubuerint, procubabunt | procubabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubui | — |
| 2. Person Singular | procubuisti | — |
| 3. Person Singular | procubuit | — |
| 1. Person Plural | procubuimus | — |
| 2. Person Plural | procubuistis | — |
| 3. Person Plural | procubuere, procubuerunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubueram | — |
| 2. Person Singular | procubueras | — |
| 3. Person Singular | procubuerat | — |
| 1. Person Plural | procubueramus | — |
| 2. Person Plural | procubueratis | — |
| 3. Person Plural | procubuerant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubuero | — |
| 2. Person Singular | procubueris | — |
| 3. Person Singular | procubuerit | — |
| 1. Person Plural | procubuerimus | — |
| 2. Person Plural | procubueritis | — |
| 3. Person Plural | procubuerint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubem | procuber |
| 2. Person Singular | procubes | procubere, procuberis |
| 3. Person Singular | procubet | procubetur |
| 1. Person Plural | procubemus | procubemur |
| 2. Person Plural | procubetis | procubemini |
| 3. Person Plural | procubent | procubentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubarem | procubarer |
| 2. Person Singular | procubares | procubarere, procubareris |
| 3. Person Singular | procubaret | procubaretur |
| 1. Person Plural | procubaremus | procubaremur |
| 2. Person Plural | procubaretis | procubaremini |
| 3. Person Plural | procubarent | procubarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubuerim | — |
| 2. Person Singular | procubueris | — |
| 3. Person Singular | procubuerit | — |
| 1. Person Plural | procubuerimus | — |
| 2. Person Plural | procubueritis | — |
| 3. Person Plural | procubuerint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | procubuissem | — |
| 2. Person Singular | procubuisses | — |
| 3. Person Singular | procubuisset | — |
| 1. Person Plural | procubuissemus | — |
| 2. Person Plural | procubuissetis | — |
| 3. Person Plural | procubuissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | procubare | procubuisse |
| Passiv | procubari, procubarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | procuba | procubare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | procubate | procubamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | procubato | procubator |
| 3. Person Singular | procubato | procubator |
| 2. Person Plural | procubatote | — |
| 3. Person Plural | procubanto | procubantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | procubita, procubitum, procubitus | procubita, procubitae, procubiti |
| Genitiv | procubitae, procubiti | procubitarum, procubitorum |
| Dativ | procubitae, procubito | procubitis |
| Akkusativ | procubitam, procubitum | procubita, procubitas, procubitos |
| Ablativ | procubita, procubito | procubitis |
| Vokativ | procubita, procubite, procubitum | procubita, procubitae, procubiti |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | procubans | procubantes, procubantia |
| Genitiv | procubantis | procubantium, procubantum |
| Dativ | procubanti | procubantibus |
| Akkusativ | procubans, procubantem | procubantes, procubantia |
| Ablativ | procubante, procubanti | procubantibus |
| Vokativ | procubans | procubantes, procubantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | procubitura, procubiturum, procubiturus | procubitura, procubiturae, procubituri |
| Genitiv | procubiturae, procubituri | procubiturarum, procubiturorum |
| Dativ | procubiturae, procubituro | procubituris |
| Akkusativ | procubituram, procubiturum | procubitura, procubituras, procubituros |
| Ablativ | procubitura, procubituro | procubituris |
| Vokativ | procubitura, procubiture, procubiturum | procubitura, procubiturae, procubituri |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | procubanda, procubandum, procubandus | procubanda, procubandae, procubandi |
| Genitiv | procubandae, procubandi | procubandarum, procubandorum |
| Dativ | procubandae, procubando | procubandis |
| Akkusativ | procubandam, procubandum | procubanda, procubandas, procubandos |
| Ablativ | procubanda, procubando | procubandis |
| Vokativ | procubanda, procubande, procubandum | procubanda, procubandae, procubandi |
152 (231) Formen für „procubare“