Formentabelle zu „praesultare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesulto | praesultor |
| 2. Person Singular | praesultas | praesultare, praesultaris |
| 3. Person Singular | praesultat | praesultatur |
| 1. Person Plural | praesultamus | praesultamur |
| 2. Person Plural | praesultatis | praesultamini |
| 3. Person Plural | praesultant | praesultantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultabam | praesultabar |
| 2. Person Singular | praesultabas | praesultabare, praesultabaris |
| 3. Person Singular | praesultabat | praesultabatur |
| 1. Person Plural | praesultabamus | praesultabamur |
| 2. Person Plural | praesultabatis | praesultabamini |
| 3. Person Plural | praesultabant | praesultabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultabo | praesultabor |
| 2. Person Singular | praesultabis | praesultabere, praesultaberis |
| 3. Person Singular | praesultabit | praesultabitur |
| 1. Person Plural | praesultabimus | praesultabimur |
| 2. Person Plural | praesultabitis | praesultabimini |
| 3. Person Plural | praesultabunt | praesultabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultavi | — |
| 2. Person Singular | praesultavisti | — |
| 3. Person Singular | praesultavit | — |
| 1. Person Plural | praesultavimus | — |
| 2. Person Plural | praesultavistis | — |
| 3. Person Plural | praesultare, praesultavere, praesultaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultaveram | — |
| 2. Person Singular | praesultaveras | — |
| 3. Person Singular | praesultaverat | — |
| 1. Person Plural | praesultaveramus | — |
| 2. Person Plural | praesultaveratis | — |
| 3. Person Plural | praesultaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultavero | — |
| 2. Person Singular | praesultaris, praesultaveris | — |
| 3. Person Singular | praesultaverit | — |
| 1. Person Plural | praesultaverimus | — |
| 2. Person Plural | praesultaveritis | — |
| 3. Person Plural | praesultaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultem | praesulter |
| 2. Person Singular | praesultes | praesultere, praesulteris |
| 3. Person Singular | praesultet | praesultetur |
| 1. Person Plural | praesultemus | praesultemur |
| 2. Person Plural | praesultetis | praesultemini |
| 3. Person Plural | praesultent | praesultentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultarem | praesultarer |
| 2. Person Singular | praesultares | praesultarere, praesultareris |
| 3. Person Singular | praesultaret | praesultaretur |
| 1. Person Plural | praesultaremus | praesultaremur |
| 2. Person Plural | praesultaretis | praesultaremini |
| 3. Person Plural | praesultarent | praesultarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultaverim | — |
| 2. Person Singular | praesultaris, praesultaveris | — |
| 3. Person Singular | praesultaverit | — |
| 1. Person Plural | praesultaverimus | — |
| 2. Person Plural | praesultaveritis | — |
| 3. Person Plural | praesultaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | praesultavissem | — |
| 2. Person Singular | praesultavisses | — |
| 3. Person Singular | praesultavisset | — |
| 1. Person Plural | praesultavissemus | — |
| 2. Person Plural | praesultavissetis | — |
| 3. Person Plural | praesultavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | praesultare | praesultavisse |
| Passiv | praesultari, praesultarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | praesulta | praesultare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | praesultate | praesultamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | praesultato | praesultator |
| 3. Person Singular | praesultato | praesultator |
| 2. Person Plural | praesultatote | — |
| 3. Person Plural | praesultanto | praesultantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | praesultata, praesultatum, praesultatus | praesultata, praesultatae, praesultati |
| Genitiv | praesultatae, praesultati | praesultatarum, praesultatorum |
| Dativ | praesultatae, praesultato | praesultatis |
| Akkusativ | praesultatam, praesultatum | praesultata, praesultatas, praesultatos |
| Ablativ | praesultata, praesultato | praesultatis |
| Vokativ | praesultata, praesultate, praesultatum | praesultata, praesultatae, praesultati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | praesultans | praesultantes, praesultantia |
| Genitiv | praesultantis | praesultantium, praesultantum |
| Dativ | praesultanti | praesultantibus |
| Akkusativ | praesultans, praesultantem | praesultantes, praesultantia |
| Ablativ | praesultante, praesultanti | praesultantibus |
| Vokativ | praesultans | praesultantes, praesultantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | praesultatura, praesultaturum, praesultaturus | praesultatura, praesultaturae, praesultaturi |
| Genitiv | praesultaturae, praesultaturi | praesultaturarum, praesultaturorum |
| Dativ | praesultaturae, praesultaturo | praesultaturis |
| Akkusativ | praesultaturam, praesultaturum | praesultatura, praesultaturas, praesultaturos |
| Ablativ | praesultatura, praesultaturo | praesultaturis |
| Vokativ | praesultatura, praesultature, praesultaturum | praesultatura, praesultaturae, praesultaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | praesultanda, praesultandum, praesultandus | praesultanda, praesultandae, praesultandi |
| Genitiv | praesultandae, praesultandi | praesultandarum, praesultandorum |
| Dativ | praesultandae, praesultando | praesultandis |
| Akkusativ | praesultandam, praesultandum | praesultanda, praesultandas, praesultandos |
| Ablativ | praesultanda, praesultando | praesultandis |
| Vokativ | praesultanda, praesultande, praesultandum | praesultanda, praesultandae, praesultandi |
152 (228) Formen für „praesultare“
