Formentabelle zu „irritare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritabam | irritabar |
| 2. Person Singular | irritabas | irritabare, irritabaris |
| 3. Person Singular | inritabat, irritabat | irritabatur |
| 1. Person Plural | irritabamus | irritabamur |
| 2. Person Plural | irritabatis | irritabamini |
| 3. Person Plural | irritabant | irritabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritabo | irritabor |
| 2. Person Singular | irritabis | irritabere, irritaberis |
| 3. Person Singular | irritabit | irritabitur |
| 1. Person Plural | irritabimus | irritabimur |
| 2. Person Plural | irritabitis | irritabimini |
| 3. Person Plural | irritabunt | irritabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritavi | — |
| 2. Person Singular | irritavisti | — |
| 3. Person Singular | inritauit, irritavit | — |
| 1. Person Plural | irritavimus | — |
| 2. Person Plural | irritavistis | — |
| 3. Person Plural | inritavere, inritare, irritare, irritavere, irritaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritaveram | — |
| 2. Person Singular | irritaveras | — |
| 3. Person Singular | inritauerat, irritaverat | — |
| 1. Person Plural | irritaveramus | — |
| 2. Person Plural | irritaveratis | — |
| 3. Person Plural | inritaverant, irritaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritavero | — |
| 2. Person Singular | irritaris, irritaveris | — |
| 3. Person Singular | irritaverit | — |
| 1. Person Plural | irritaverimus | — |
| 2. Person Plural | inritaueritis, irritaveritis | — |
| 3. Person Plural | inritauerint, irritaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritem | irriter |
| 2. Person Singular | irrites | irritere, irriteris |
| 3. Person Singular | inritet, irritet | irritetur |
| 1. Person Plural | irritemus | irritemur |
| 2. Person Plural | irritetis | irritemini |
| 3. Person Plural | inritent, irritent | irritentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritarem | irritarer |
| 2. Person Singular | irritares | irritarere, irritareris |
| 3. Person Singular | inritaret, irritaret | inritaretur, irritaretur |
| 1. Person Plural | irritaremus | irritaremur |
| 2. Person Plural | irritaretis | irritaremini |
| 3. Person Plural | inritarent, irritarent | inritarentur, irritarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritaverim | — |
| 2. Person Singular | irritaris, irritaveris | — |
| 3. Person Singular | irritaverit | — |
| 1. Person Plural | irritaverimus | — |
| 2. Person Plural | inritaueritis, irritaveritis | — |
| 3. Person Plural | inritauerint, irritaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | irritavissem | — |
| 2. Person Singular | irritavisses | — |
| 3. Person Singular | irritavisset | — |
| 1. Person Plural | irritavissemus | — |
| 2. Person Plural | irritavissetis | — |
| 3. Person Plural | irritavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | inritare, irritare | irritavisse |
| Passiv | irritari, irritarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | irrita | inritare, irritare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | irritate | irritamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | inritato, irritato, irritatoreis | irritator |
| 3. Person Singular | inritato, irritato, irritatoreis | irritator |
| 2. Person Plural | irritatote | — |
| 3. Person Plural | irritanto | irritantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inritata, inritatus, inritatum, irritata, irritatum, irritatus | inritati, irritati, inritata, irritata, irritatae |
| Genitiv | inritati, irritati, irritatae | irritatarum, irritatorum |
| Dativ | inritato, irritatae, irritato, irritatoreis | inritatis, irritatis |
| Akkusativ | inritatam, inritatum, irritatam, irritatum | inritatos, inritata, inritatas, irritata, irritatas, irritatos |
| Ablativ | inritata, inritato, irritata, irritato, irritatoreis | inritatis, irritatis |
| Vokativ | inritata, inritatum, irritata, irritate, irritatum | inritata, inritati, irritati, irritata, irritatae |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inritans, irritans | irritantes, irritantia |
| Genitiv | irritantis | irritantium, irritantum |
| Dativ | irritanti | inritantibus, irritantibus |
| Akkusativ | inritantem, inritans, irritans, irritantem | irritantes, irritantia |
| Ablativ | inritante, irritante, irritanti | inritantibus, irritantibus |
| Vokativ | inritans, irritans | irritantes, irritantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inritaturum, irritatura, irritaturum, irritaturus | irritatura, irritaturae, irritaturi |
| Genitiv | irritaturae, irritaturi | irritaturarum, irritaturorum |
| Dativ | irritaturae, irritaturo | irritaturis |
| Akkusativ | inritaturum, irritaturam, irritaturum | inritaturos, irritatura, irritaturas, irritaturos |
| Ablativ | irritatura, irritaturo | irritaturis |
| Vokativ | inritaturum, irritatura, irritature, irritaturum | irritatura, irritaturae, irritaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inritandus, irritanda, irritandum, irritandus | inritandi, irritanda, irritandae, irritandi |
| Genitiv | inritandi, irritandae, irritandi | irritandarum, irritandorum |
| Dativ | inritando, irritandae, irritando | inritandis, irritandis |
| Akkusativ | inritandam, irritandam, irritandum | irritanda, irritandas, irritandos |
| Ablativ | inritando, irritanda, irritando | inritandis, irritandis |
| Vokativ | irritanda, irritande, irritandum | inritandi, irritanda, irritandae, irritandi |
152 (309) Formen für „irritare“