Formentabelle zu „instimulare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulo | instimulor |
| 2. Person Singular | instimulas | instimulare, instimularis |
| 3. Person Singular | instimulat | instimulatur |
| 1. Person Plural | instimulamus | instimulamur |
| 2. Person Plural | instimulatis | instimulamini |
| 3. Person Plural | instimulant | instimulantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulabam | instimulabar |
| 2. Person Singular | instimulabas | instimulabare, instimulabaris |
| 3. Person Singular | instimulabat | instimulabatur |
| 1. Person Plural | instimulabamus | instimulabamur |
| 2. Person Plural | instimulabatis | instimulabamini |
| 3. Person Plural | instimulabant | instimulabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulabo | instimulabor |
| 2. Person Singular | instimulabis | instimulabere, instimulaberis |
| 3. Person Singular | instimulabit | instimulabitur |
| 1. Person Plural | instimulabimus | instimulabimur |
| 2. Person Plural | instimulabitis | instimulabimini |
| 3. Person Plural | instimulabunt | instimulabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulavi | — |
| 2. Person Singular | instimulavisti | — |
| 3. Person Singular | instimulavit | — |
| 1. Person Plural | instimulavimus | — |
| 2. Person Plural | instimulavistis | — |
| 3. Person Plural | instimulare, instimulavere, instimulaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulaveram | — |
| 2. Person Singular | instimulaveras | — |
| 3. Person Singular | instimulaverat | — |
| 1. Person Plural | instimulaveramus | — |
| 2. Person Plural | instimulaveratis | — |
| 3. Person Plural | instimulaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulavero | — |
| 2. Person Singular | instimularis, instimulaveris | — |
| 3. Person Singular | instimulaverit | — |
| 1. Person Plural | instimulaverimus | — |
| 2. Person Plural | instimulaveritis | — |
| 3. Person Plural | instimulaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulem | instimuler |
| 2. Person Singular | instimules | instimulere, instimuleris |
| 3. Person Singular | instimulet | instimuletur |
| 1. Person Plural | instimulemus | instimulemur |
| 2. Person Plural | instimuletis | instimulemini |
| 3. Person Plural | instimulent | instimulentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimularem | instimularer |
| 2. Person Singular | instimulares | instimularere, instimulareris |
| 3. Person Singular | instimularet | instimularetur |
| 1. Person Plural | instimularemus | instimularemur |
| 2. Person Plural | instimularetis | instimularemini |
| 3. Person Plural | instimularent | instimularentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulaverim | — |
| 2. Person Singular | instimularis, instimulaveris | — |
| 3. Person Singular | instimulaverit | — |
| 1. Person Plural | instimulaverimus | — |
| 2. Person Plural | instimulaveritis | — |
| 3. Person Plural | instimulaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | instimulavissem | — |
| 2. Person Singular | instimulavisses | — |
| 3. Person Singular | instimulavisset | — |
| 1. Person Plural | instimulavissemus | — |
| 2. Person Plural | instimulavissetis | — |
| 3. Person Plural | instimulavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | instimulare | instimulavisse |
| Passiv | instimulari, instimularier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | instimula | instimulare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | instimulate | instimulamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | instimulato | instimulator |
| 3. Person Singular | instimulato | instimulator |
| 2. Person Plural | instimulatote | — |
| 3. Person Plural | instimulanto | instimulantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | instimulata, instimulatum, instimulatus | instimulata, instimulatae, instimulati |
| Genitiv | instimulatae, instimulati | instimulatarum, instimulatorum |
| Dativ | instimulatae, instimulato | instimulatis |
| Akkusativ | instimulatam, instimulatum | instimulata, instimulatas, instimulatos |
| Ablativ | instimulata, instimulato | instimulatis |
| Vokativ | instimulata, instimulate, instimulatum | instimulata, instimulatae, instimulati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | instimulans | instimulantes, instimulantia |
| Genitiv | instimulantis | instimulantium, instimulantum |
| Dativ | instimulanti | instimulantibus |
| Akkusativ | instimulans, instimulantem | instimulantes, instimulantia |
| Ablativ | instimulante, instimulanti | instimulantibus |
| Vokativ | instimulans | instimulantes, instimulantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | instimulatura, instimulaturum, instimulaturus | instimulatura, instimulaturae, instimulaturi |
| Genitiv | instimulaturae, instimulaturi | instimulaturarum, instimulaturorum |
| Dativ | instimulaturae, instimulaturo | instimulaturis |
| Akkusativ | instimulaturam, instimulaturum | instimulatura, instimulaturas, instimulaturos |
| Ablativ | instimulatura, instimulaturo | instimulaturis |
| Vokativ | instimulatura, instimulature, instimulaturum | instimulatura, instimulaturae, instimulaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | instimulanda, instimulandum, instimulandus | instimulanda, instimulandae, instimulandi |
| Genitiv | instimulandae, instimulandi | instimulandarum, instimulandorum |
| Dativ | instimulandae, instimulando | instimulandis |
| Akkusativ | instimulandam, instimulandum | instimulanda, instimulandas, instimulandos |
| Ablativ | instimulanda, instimulando | instimulandis |
| Vokativ | instimulanda, instimulande, instimulandum | instimulanda, instimulandae, instimulandi |
152 (228) Formen für „instimulare“