Formentabelle zu „inquietare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietabam | inquietabar |
| 2. Person Singular | inquietabas | inquietabare, inquietabaris |
| 3. Person Singular | inquietabat | inquietabatur |
| 1. Person Plural | inquietabamus | inquietabamur |
| 2. Person Plural | inquietabatis | inquietabamini |
| 3. Person Plural | inquietabant | inquietabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietabo | inquietabor |
| 2. Person Singular | inquietabis | inquietabere, inquietaberis |
| 3. Person Singular | inquietabit | inquietabitur |
| 1. Person Plural | inquietabimus | inquietabimur |
| 2. Person Plural | inquietabitis | inquietabimini |
| 3. Person Plural | inquietabunt | inquietabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietavi | — |
| 2. Person Singular | inquietavisti | — |
| 3. Person Singular | inquietavit | — |
| 1. Person Plural | inquietavimus | — |
| 2. Person Plural | inquietavistis | — |
| 3. Person Plural | inquietare, inquietavere, inquietaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietaveram | — |
| 2. Person Singular | inquietaveras | — |
| 3. Person Singular | inquietaverat | — |
| 1. Person Plural | inquietaveramus | — |
| 2. Person Plural | inquietaveratis | — |
| 3. Person Plural | inquietaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietavero | — |
| 2. Person Singular | inquietaris, inquietaveris | — |
| 3. Person Singular | inquietaverit | — |
| 1. Person Plural | inquietaverimus | — |
| 2. Person Plural | inquietaveritis | — |
| 3. Person Plural | inquietaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietem | inquieter, inquietoer |
| 2. Person Singular | inquietes | inquietere, inquieteris |
| 3. Person Singular | inquietet | inquietetur |
| 1. Person Plural | inquietemus | inquietemur |
| 2. Person Plural | inquietetis | inquietemini |
| 3. Person Plural | inquietent | inquietentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietarem | inquietarer |
| 2. Person Singular | inquietares | inquietarere, inquietareris |
| 3. Person Singular | inquietaret | inquietaretur |
| 1. Person Plural | inquietaremus | inquietaremur |
| 2. Person Plural | inquietaretis | inquietaremini |
| 3. Person Plural | inquietarent | inquietarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietaverim | — |
| 2. Person Singular | inquietaris, inquietaveris | — |
| 3. Person Singular | inquietaverit | — |
| 1. Person Plural | inquietaverimus | — |
| 2. Person Plural | inquietaveritis | — |
| 3. Person Plural | inquietaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inquietavissem | — |
| 2. Person Singular | inquietavisses | — |
| 3. Person Singular | inquietavisset | — |
| 1. Person Plural | inquietavissemus | — |
| 2. Person Plural | inquietavissetis | — |
| 3. Person Plural | inquietavissent | — |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inquietatus, inquietata, inquietatum | inquietati, inquietata, inquietatae |
| Genitiv | inquietati, inquietatae | inquietatarum, inquietatorum |
| Dativ | inquietato, inquietatae | inquietatis |
| Akkusativ | inquietatam, inquietatum | inquietatos, inquietata, inquietatas |
| Ablativ | inquietato, inquietata | inquietatis |
| Vokativ | inquietata, inquietate, inquietatum | inquietati, inquietata, inquietatae |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inquietans | inquietantes, inquietantia |
| Genitiv | inquietantis | inquietantium, inquietantum |
| Dativ | inquietanti | inquietantibus |
| Akkusativ | inquietans, inquietantem | inquietantes, inquietantia |
| Ablativ | inquietante, inquietanti | inquietantibus |
| Vokativ | inquietans | inquietantes, inquietantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inquietatura, inquietaturum, inquietaturus | inquietatura, inquietaturae, inquietaturi |
| Genitiv | inquietaturae, inquietaturi | inquietaturarum, inquietaturorum |
| Dativ | inquietaturae, inquietaturo | inquietaturis |
| Akkusativ | inquietaturam, inquietaturum | inquietatura, inquietaturas, inquietaturos |
| Ablativ | inquietatura, inquietaturo | inquietaturis |
| Vokativ | inquietatura, inquietature, inquietaturum | inquietatura, inquietaturae, inquietaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inquietanda, inquietandum, inquietandus | inquietanda, inquietandae, inquietandi |
| Genitiv | inquietandae, inquietandi | inquietandarum, inquietandorum |
| Dativ | inquietandae, inquietando | inquietandis |
| Akkusativ | inquietandum, inquietandam | inquietanda, inquietandas, inquietandos |
| Ablativ | inquietanda, inquietando | inquietandis |
| Vokativ | inquietanda, inquietandum, inquietande | inquietanda, inquietandae, inquietandi |
152 (229) Formen für „inquietare“