Formentabelle zu „inprobare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobabam | inprobabar |
| 2. Person Singular | inprobabas | inprobabare, inprobabaris |
| 3. Person Singular | inprobabat | inprobabatur |
| 1. Person Plural | inprobabamus | inprobabamur |
| 2. Person Plural | inprobabatis | inprobabamini |
| 3. Person Plural | inprobabant | inprobabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobabo | inprobabor |
| 2. Person Singular | inprobabis | inprobabere, inprobaberis |
| 3. Person Singular | inprobabit, improbarit | inprobabitur |
| 1. Person Plural | inprobabimus | inprobabimur |
| 2. Person Plural | inprobabitis | inprobabimini |
| 3. Person Plural | inprobabunt | inprobabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobavi | — |
| 2. Person Singular | improbasti, inprobavisti | — |
| 3. Person Singular | inprobavit | — |
| 1. Person Plural | inprobavimus | — |
| 2. Person Plural | improbastis, inprobavistis | — |
| 3. Person Plural | inprobare, inprobavere, inprobaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobaveram | — |
| 2. Person Singular | inprobaveras | — |
| 3. Person Singular | inprobaverat | — |
| 1. Person Plural | inprobaveramus | — |
| 2. Person Plural | inprobaveratis | — |
| 3. Person Plural | inprobaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobavero | — |
| 2. Person Singular | inprobaris, inprobaveris | — |
| 3. Person Singular | improbarit, inprobaverit | — |
| 1. Person Plural | inprobaverimus | — |
| 2. Person Plural | inprobaveritis | — |
| 3. Person Plural | inprobaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobem | inprober |
| 2. Person Singular | inprobes | inprobere, inproberis |
| 3. Person Singular | inprobet | inprobetur |
| 1. Person Plural | inprobemus | inprobemur |
| 2. Person Plural | inprobetis | inprobemini |
| 3. Person Plural | inprobent | inprobentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobarem | inprobarer |
| 2. Person Singular | inprobares | inprobarere, inprobareris |
| 3. Person Singular | inprobaret | inprobaretur |
| 1. Person Plural | inprobaremus | inprobaremur |
| 2. Person Plural | inprobaretis | inprobaremini |
| 3. Person Plural | inprobarent | inprobarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobaverim | — |
| 2. Person Singular | inprobaris, inprobaveris | — |
| 3. Person Singular | improbarit, inprobaverit | — |
| 1. Person Plural | inprobaverimus | — |
| 2. Person Plural | inprobaveritis | — |
| 3. Person Plural | inprobaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inprobavissem | — |
| 2. Person Singular | inprobavisses | — |
| 3. Person Singular | improbasset, inprobavisset | — |
| 1. Person Plural | inprobavissemus | — |
| 2. Person Plural | inprobavissetis | — |
| 3. Person Plural | inprobavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | inproba, inprobabiles | inprobare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | inprobate | inprobamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | inprobato | inprobator |
| 3. Person Singular | inprobato | inprobator |
| 2. Person Plural | inprobatote | — |
| 3. Person Plural | inprobanto | inprobantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inprobata, inprobatum, inprobatus | inprobata, inprobatae, inprobati |
| Genitiv | inprobatae, inprobati | inprobatarum, inprobatorum |
| Dativ | inprobato, inprobatae | inprobatis |
| Akkusativ | inprobatam, inprobatum | inprobata, inprobatas, inprobatos |
| Ablativ | inprobato, inprobata | inprobatis |
| Vokativ | inprobata, inprobate, inprobatum | inprobata, inprobatae, inprobati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inprobans | inprobantes, inprobantia |
| Genitiv | inprobantis | inprobantium, inprobantum |
| Dativ | inprobanti | inprobantibus |
| Akkusativ | inprobans, inprobantem | inprobantes, inprobantia |
| Ablativ | inprobante, inprobanti | inprobantibus |
| Vokativ | inprobans | inprobantes, inprobantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inprobaturum, inprobatura, inprobaturus | inprobatura, inprobaturae, inprobaturi |
| Genitiv | inprobaturae, inprobaturi | inprobaturarum, inprobaturorum |
| Dativ | inprobaturae, inprobaturo | inprobaturis |
| Akkusativ | inprobaturum, inprobaturam | inprobatura, inprobaturas, inprobaturos |
| Ablativ | inprobatura, inprobaturo | inprobaturis |
| Vokativ | inprobaturum, inprobatura, inprobature | inprobatura, inprobaturae, inprobaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inprobandum, inprobanda, inprobandus | inprobandae, inprobanda, inprobandi |
| Genitiv | inprobandae, inprobandi | inprobandarum, inprobandorum |
| Dativ | inprobandae, inprobando | inprobandis |
| Akkusativ | inprobandum, inprobandam | inprobanda, inprobandas, inprobandos |
| Ablativ | inprobando, inprobanda | inprobandis |
| Vokativ | inprobandum, inprobanda, inprobande | inprobandae, inprobanda, inprobandi |
Substantiv
| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | — |
| Ablativ | inprobatione | — |
| Vokativ | — | — |
153 (239) Formen für „inprobare“