Formentabelle zu „incusare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusabam | incusabar |
| 2. Person Singular | incusabas | incusabare, incusabaris |
| 3. Person Singular | incusabat | incusabatur |
| 1. Person Plural | incusabamus | incusabamur |
| 2. Person Plural | incusabatis | incusabamini |
| 3. Person Plural | incusabant | incusabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusabo | incusabor |
| 2. Person Singular | incusabis | incusabere, incusaberis |
| 3. Person Singular | incusabit | incusabitur |
| 1. Person Plural | incusabimus | incusabimur |
| 2. Person Plural | incusabitis | incusabimini |
| 3. Person Plural | incusabunt | incusabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusavi | — |
| 2. Person Singular | incusavisti | — |
| 3. Person Singular | incusauit | — |
| 1. Person Plural | incusavimus | — |
| 2. Person Plural | incusavistis | — |
| 3. Person Plural | incusarunt, incusare, incusavere, incusaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusaveram | — |
| 2. Person Singular | incusaveras | — |
| 3. Person Singular | incusauerat, incusarat | — |
| 1. Person Plural | incusaveramus | — |
| 2. Person Plural | incusaveratis | — |
| 3. Person Plural | incusaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusavero | — |
| 2. Person Singular | incusaris, incusaveris | — |
| 3. Person Singular | incusaverit | — |
| 1. Person Plural | incusaverimus | — |
| 2. Person Plural | incusaveritis | — |
| 3. Person Plural | incusaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusem | incuser |
| 2. Person Singular | incuses | incusere, incuseris |
| 3. Person Singular | incuset | incusetur |
| 1. Person Plural | incusemus | incusemur |
| 2. Person Plural | incusetis | incusemini |
| 3. Person Plural | incusent | incusentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusarem | incusarer |
| 2. Person Singular | incusares | incusarere, incusareris |
| 3. Person Singular | incusaret | incusaretur |
| 1. Person Plural | incusaremus | incusaremur |
| 2. Person Plural | incusaretis | incusaremini |
| 3. Person Plural | incusarent | incusarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusaverim | — |
| 2. Person Singular | incusaris, incusaveris | — |
| 3. Person Singular | incusaverit | — |
| 1. Person Plural | incusaverimus | — |
| 2. Person Plural | incusaveritis | — |
| 3. Person Plural | incusaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | incusavissem | — |
| 2. Person Singular | incusavisses | — |
| 3. Person Singular | incusavisset | — |
| 1. Person Plural | incusavissemus | — |
| 2. Person Plural | incusavissetis | — |
| 3. Person Plural | incusavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | incusa | incusare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | incusate | incusamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | incusato | incusator |
| 3. Person Singular | incusato | incusator |
| 2. Person Plural | incusatote | — |
| 3. Person Plural | incusanto | incusantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | incusatus, incusata, incusatum | incusati, incusatae, incusata |
| Genitiv | incusatae, incusati | incusatarum, incusatorum |
| Dativ | incusatae, incusato | incusatis |
| Akkusativ | incusatum, incusatam | incusata, incusatas, incusatos |
| Ablativ | incusato, incusata | incusatis |
| Vokativ | incusata, incusatum, incusate | incusati, incusatae, incusata |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | incusatura, incusaturum, incusaturus | incusatura, incusaturae, incusaturi |
| Genitiv | incusaturae, incusaturi | incusaturarum, incusaturorum |
| Dativ | incusaturae, incusaturo | incusaturis |
| Akkusativ | incusaturam, incusaturum | incusatura, incusaturas, incusaturos |
| Ablativ | incusatura, incusaturo | incusaturis |
| Vokativ | incusatura, incusature, incusaturum | incusatura, incusaturae, incusaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | incusanda, incusandum, incusandus | incusanda, incusandae, incusandi |
| Genitiv | incusandae, incusandi | incusandarum, incusandorum |
| Dativ | incusandae, incusando | incusandis |
| Akkusativ | incusandam, incusandum | incusandos, incusanda, incusandas |
| Ablativ | incusanda, incusando | incusandis |
| Vokativ | incusanda, incusande, incusandum | incusanda, incusandae, incusandi |
Substantiv
| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | incusationem | — |
| Ablativ | — | — |
| Vokativ | — | — |
153 (233) Formen für „incusare“