Formentabelle zu „inaurare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inauro | inauror |
| 2. Person Singular | inauras | inaurare, inauraris |
| 3. Person Singular | inaurat | inauratur |
| 1. Person Plural | inauramus | inauramur |
| 2. Person Plural | inauratis | inauramini |
| 3. Person Plural | inaurant | inaurantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inaurabam | inaurabar |
| 2. Person Singular | inaurabas | inaurabare, inaurabaris |
| 3. Person Singular | inaurabat | inaurabatur |
| 1. Person Plural | inaurabamus | inaurabamur |
| 2. Person Plural | inaurabatis | inaurabamini |
| 3. Person Plural | inaurabant | inaurabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inaurabo | inaurabor |
| 2. Person Singular | inaurabis | inaurabere, inauraberis |
| 3. Person Singular | inaurabit | inaurabitur |
| 1. Person Plural | inaurabimus | inaurabimur |
| 2. Person Plural | inaurabitis | inaurabimini |
| 3. Person Plural | inaurabunt | inaurabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inauravi | — |
| 2. Person Singular | inauravisti | — |
| 3. Person Singular | inauravit | — |
| 1. Person Plural | inauravimus | — |
| 2. Person Plural | inauravistis | — |
| 3. Person Plural | inaurare, inauravere, inauraverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inauraveram | — |
| 2. Person Singular | inauraveras | — |
| 3. Person Singular | inauraverat | — |
| 1. Person Plural | inauraveramus | — |
| 2. Person Plural | inauraveratis | — |
| 3. Person Plural | inauraverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inauravero | — |
| 2. Person Singular | inauraris, inauraveris | — |
| 3. Person Singular | inauraverit | — |
| 1. Person Plural | inauraverimus | — |
| 2. Person Plural | inauraveritis | — |
| 3. Person Plural | inauraverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inaurem | inaurer |
| 2. Person Singular | inaures | inaurere, inaureris |
| 3. Person Singular | inauret | inauretur |
| 1. Person Plural | inauremus | inauremur |
| 2. Person Plural | inauretis | inauremini |
| 3. Person Plural | inaurent | inaurentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inaurarem | inaurarer |
| 2. Person Singular | inaurares | inaurarere, inaurareris |
| 3. Person Singular | inauraret | inauraretur |
| 1. Person Plural | inauraremus | inauraremur |
| 2. Person Plural | inauraretis | inauraremini |
| 3. Person Plural | inaurarent | inaurarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inauraverim | — |
| 2. Person Singular | inauraris, inauraveris | — |
| 3. Person Singular | inauraverit | — |
| 1. Person Plural | inauraverimus | — |
| 2. Person Plural | inauraveritis | — |
| 3. Person Plural | inauraverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | inauravissem | — |
| 2. Person Singular | inauravisses | — |
| 3. Person Singular | inauravisset | — |
| 1. Person Plural | inauravissemus | — |
| 2. Person Plural | inauravissetis | — |
| 3. Person Plural | inauravissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | inaurare | inauravisse |
| Passiv | inaurari, inaurarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | inaura | inaurare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | inaurate | inauramini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | inaurato | inaurator |
| 3. Person Singular | inaurato | inaurator |
| 2. Person Plural | inauratote | — |
| 3. Person Plural | inauranto | inaurantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inauratum, inaurata, inauratus | inauratae, inaurata, inaurati |
| Genitiv | inaurati, inauratae | inauratarum, inauratorum |
| Dativ | inaurato, inauratae | inauratis |
| Akkusativ | inauratam, inauratum | inaurata, inauratas, inauratos |
| Ablativ | inaurato, inaurata | inauratis |
| Vokativ | inauratum, inaurata, inaurate | inaurata, inauratae, inaurati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inaurans | inaurantes, inaurantia |
| Genitiv | inaurantis | inaurantium, inaurantum |
| Dativ | inauranti | inaurantibus |
| Akkusativ | inaurans, inaurantem | inaurantes, inaurantia |
| Ablativ | inaurante, inauranti | inaurantibus |
| Vokativ | inaurans | inaurantes, inaurantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inauratura, inauraturum, inauraturus | inauratura, inauraturae, inauraturi |
| Genitiv | inauraturae, inauraturi | inauraturarum, inauraturorum |
| Dativ | inauraturae, inauraturo | inauraturis |
| Akkusativ | inauraturam, inauraturum | inauratura, inauraturas, inauraturos |
| Ablativ | inauratura, inauraturo | inauraturis |
| Vokativ | inauratura, inaurature, inauraturum | inauratura, inauraturae, inauraturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | inauranda, inaurandum, inaurandus | inauranda, inaurandae, inaurandi |
| Genitiv | inaurandae, inaurandi | inaurandarum, inaurandorum |
| Dativ | inaurandae, inaurando | inaurandis |
| Akkusativ | inaurandam, inaurandum | inauranda, inaurandas, inaurandos |
| Ablativ | inauranda, inaurando | inaurandis |
| Vokativ | inauranda, inaurande, inaurandum | inauranda, inaurandae, inaurandi |
152 (228) Formen für „inaurare“