Formentabelle zu „improbare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbabam | improbabar |
| 2. Person Singular | improbabas | improbabare, improbabaris |
| 3. Person Singular | improbabat | improbabatur |
| 1. Person Plural | improbabamus | improbabamur |
| 2. Person Plural | improbabatis | improbabamini |
| 3. Person Plural | improbabant | improbabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbabo | improbabor |
| 2. Person Singular | improbabis | improbabere, improbaberis |
| 3. Person Singular | improbabit | improbabitur |
| 1. Person Plural | improbabimus | improbabimur |
| 2. Person Plural | improbabitis | improbabimini |
| 3. Person Plural | improbabunt | improbabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbavi | — |
| 2. Person Singular | improbasti, improbavisti | — |
| 3. Person Singular | improbavit | — |
| 1. Person Plural | improbavimus | — |
| 2. Person Plural | improbastis, improbavistis | — |
| 3. Person Plural | improbare, improbavere, improbaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbaveram | — |
| 2. Person Singular | improbaveras | — |
| 3. Person Singular | improbaverat | — |
| 1. Person Plural | improbaveramus | — |
| 2. Person Plural | improbaveratis | — |
| 3. Person Plural | improbaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbavero | — |
| 2. Person Singular | improbaris, improbaveris | — |
| 3. Person Singular | improbarit, improbaverit | — |
| 1. Person Plural | improbaverimus | — |
| 2. Person Plural | improbaveritis | — |
| 3. Person Plural | improbaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbem | improber |
| 2. Person Singular | improbes | improbere, improberis |
| 3. Person Singular | improbet | improbetur |
| 1. Person Plural | improbemus | improbemur |
| 2. Person Plural | improbetis | improbemini |
| 3. Person Plural | improbent | improbentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbarem | improbarer |
| 2. Person Singular | improbares | improbarere, improbareris |
| 3. Person Singular | improbaret | improbaretur |
| 1. Person Plural | improbaremus | improbaremur |
| 2. Person Plural | improbaretis | improbaremini |
| 3. Person Plural | improbarent | improbarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbaverim | — |
| 2. Person Singular | improbaris, improbaveris | — |
| 3. Person Singular | improbarit, improbaverit | — |
| 1. Person Plural | improbaverimus | — |
| 2. Person Plural | improbaveritis | — |
| 3. Person Plural | improbaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | improbavissem | — |
| 2. Person Singular | improbavisses | — |
| 3. Person Singular | improbasset, improbavisset | — |
| 1. Person Plural | improbavissemus | — |
| 2. Person Plural | improbavissetis | — |
| 3. Person Plural | improbavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | improba, improbabiles, improbabilibus, improbabilis, improbalitas | improbare, fundusimprobare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | improbate | improbamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | improbato | improbator |
| 3. Person Singular | improbato | improbator |
| 2. Person Plural | improbatote | — |
| 3. Person Plural | improbanto | improbantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | improbata, improbatus, improbatum | improbata, improbatae, improbati |
| Genitiv | improbatae, improbati | improbatarum, improbatorum |
| Dativ | improbatae, improbato | improbatis |
| Akkusativ | improbatam, improbatum | improbata, improbatas, improbatos |
| Ablativ | improbata, improbato | improbatis |
| Vokativ | improbata, improbate, improbatum | improbata, improbatae, improbati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | improbatura, improbaturum, improbaturus | improbatura, improbaturae, improbaturi |
| Genitiv | improbaturae, improbaturi | improbaturarum, improbaturorum |
| Dativ | improbaturae, improbaturo | improbaturis |
| Akkusativ | improbaturam, improbaturum | improbatura, improbaturas, improbaturos |
| Ablativ | improbatura, improbaturo | improbaturis |
| Vokativ | improbatura, improbature, improbaturum | improbatura, improbaturae, improbaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | improbanda, improbandum, improbandus | improbanda, improbandae, improbandi |
| Genitiv | improbandae, improbandi | improbandarum, improbandorum |
| Dativ | improbandae, improbando | improbandis |
| Akkusativ | improbandam, improbandum | improbanda, improbandas, improbandos |
| Ablativ | improbanda, improbando | improbandis |
| Vokativ | improbanda, improbande, improbandum | improbanda, improbandae, improbandi |
Substantiv
154 (243) Formen für „improbare“