Formentabelle zu „imperitare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperito | imperitor |
| 2. Person Singular | imperitas | imperitare, inperitare, imperitaris |
| 3. Person Singular | imperitat | imperitatur |
| 1. Person Plural | imperitamus | imperitamur |
| 2. Person Plural | imperitatis | imperitamini |
| 3. Person Plural | imperitant | imperitantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitabam | imperitabar |
| 2. Person Singular | imperitabas | imperitabare, imperitabaris |
| 3. Person Singular | imperitabat | imperitabatur |
| 1. Person Plural | imperitabamus | imperitabamur |
| 2. Person Plural | imperitabatis | imperitabamini |
| 3. Person Plural | imperitabant | imperitabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitabo | imperitabor |
| 2. Person Singular | imperitabis | imperitabere, imperitaberis |
| 3. Person Singular | imperitabit | imperitabitur |
| 1. Person Plural | imperitabimus | imperitabimur |
| 2. Person Plural | imperitabitis | imperitabimini |
| 3. Person Plural | imperitabunt | imperitabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitavi | — |
| 2. Person Singular | imperitavisti | — |
| 3. Person Singular | imperitavit | — |
| 1. Person Plural | imperitavimus | — |
| 2. Person Plural | imperitavistis | — |
| 3. Person Plural | imperitarunt, imperitare, inperitare, imperitavere, imperitaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitaveram | — |
| 2. Person Singular | imperitaveras | — |
| 3. Person Singular | imperitarat, imperitaverat | — |
| 1. Person Plural | imperitaveramus | — |
| 2. Person Plural | imperitaveratis | — |
| 3. Person Plural | imperitaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitavero | — |
| 2. Person Singular | imperitaris, imperitaveris | — |
| 3. Person Singular | imperitaverit | — |
| 1. Person Plural | imperitaverimus | — |
| 2. Person Plural | imperitaveritis | — |
| 3. Person Plural | imperitaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitem | imperiter |
| 2. Person Singular | imperites | imperitere, imperiteris |
| 3. Person Singular | imperitet | imperitetur |
| 1. Person Plural | imperitemus | imperitemur |
| 2. Person Plural | imperitetis | imperitemini |
| 3. Person Plural | imperitent | imperitentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitarem | imperitarer |
| 2. Person Singular | imperitares | imperitarere, imperitareris |
| 3. Person Singular | imperitaret | imperitaretur |
| 1. Person Plural | imperitaremus | imperitaremur |
| 2. Person Plural | imperitaretis | imperitaremini |
| 3. Person Plural | imperitarent | imperitarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitaverim | — |
| 2. Person Singular | imperitaris, imperitaveris | — |
| 3. Person Singular | imperitaverit | — |
| 1. Person Plural | imperitaverimus | — |
| 2. Person Plural | imperitaveritis | — |
| 3. Person Plural | imperitaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperitavissem | — |
| 2. Person Singular | imperitavisses | — |
| 3. Person Singular | imperitavisset | — |
| 1. Person Plural | imperitavissemus | — |
| 2. Person Plural | imperitavissetis | — |
| 3. Person Plural | imperitavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | imperita, inperita | imperitare, inperitare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | imperitate | imperitamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | imperitato | imperitator |
| 3. Person Singular | imperitato | imperitator |
| 2. Person Plural | imperitatote | — |
| 3. Person Plural | imperitanto | imperitantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperitatum, imperitata, imperitatus | imperitata, imperitatae, imperitati |
| Genitiv | imperitatae, imperitati | imperitatarum, imperitatorum |
| Dativ | imperitatae, imperitato | imperitatis |
| Akkusativ | imperitatum, imperitatam | imperitata, imperitatas, imperitatos |
| Ablativ | imperitata, imperitato | imperitatis |
| Vokativ | imperitatum, imperitata, imperitate | imperitata, imperitatae, imperitati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperitans | imperitantes, imperitantia |
| Genitiv | imperitantis | imperitantium, imperitantum |
| Dativ | imperitanti | imperitantibus |
| Akkusativ | imperitantem, imperitans | imperitantes, imperitantia |
| Ablativ | imperitante, imperitanti | imperitantibus |
| Vokativ | imperitans | imperitantes, imperitantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperitatura, imperitaturum, imperitaturus | imperitatura, imperitaturae, imperitaturi |
| Genitiv | imperitaturae, imperitaturi | imperitaturarum, imperitaturorum |
| Dativ | imperitaturae, imperitaturo | imperitaturis |
| Akkusativ | imperitaturam, imperitaturum | imperitatura, imperitaturas, imperitaturos |
| Ablativ | imperitatura, imperitaturo | imperitaturis |
| Vokativ | imperitatura, imperitature, imperitaturum | imperitatura, imperitaturae, imperitaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperitanda, imperitandum, imperitandus | imperitandi, imperitanda, imperitandae, inperitandi |
| Genitiv | imperitandi, imperitandae, inperitandi | imperitandarum, imperitandorum |
| Dativ | imperitandae, imperitando | imperitandis |
| Akkusativ | imperitandam, imperitandum | imperitanda, imperitandas, imperitandos |
| Ablativ | imperitanda, imperitando | imperitandis |
| Vokativ | imperitanda, imperitande, imperitandum | imperitandi, imperitanda, imperitandae, inperitandi |
152 (240) Formen für „imperitare“