Formentabelle zu „imperare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperabam | imperabar |
| 2. Person Singular | imperabas | imperabare, imperabaris |
| 3. Person Singular | imperabat, imperavat | imperabatur |
| 1. Person Plural | imperabamus | imperabamur |
| 2. Person Plural | imperabatis | imperabamini |
| 3. Person Plural | imperabant | imperabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperabo | imperabor |
| 2. Person Singular | imperabis | imperabere, imperaberis |
| 3. Person Singular | imperabit | imperabitur |
| 1. Person Plural | imperabimus | imperabimur |
| 2. Person Plural | imperabitis | imperabimini |
| 3. Person Plural | imperabunt | imperabuntur |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperaram, imperaveram | — |
| 2. Person Singular | imperaveras | — |
| 3. Person Singular | imperauerat, imperarat, inperarat | — |
| 1. Person Plural | imperaveramus | — |
| 2. Person Plural | imperaveratis | — |
| 3. Person Plural | imperarant, imperaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperavero | — |
| 2. Person Singular | imperaris, imperaveris | — |
| 3. Person Singular | imperauerit, imperarit | — |
| 1. Person Plural | imperaverimus | — |
| 2. Person Plural | imperaveritis | — |
| 3. Person Plural | imperarint, imperaverint | — |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | imperaverim | — |
| 2. Person Singular | imperaris, imperaveris | — |
| 3. Person Singular | imperauerit, imperarit | — |
| 1. Person Plural | imperaverimus | — |
| 2. Person Plural | imperaveritis | — |
| 3. Person Plural | imperarint, imperaverint | — |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperatum, imperata, imperatus | imperata, imperati, imperatae |
| Genitiv | imperatae, imperati | imperatorum, imperatarum |
| Dativ | imperato, imperatae, imperatoreis | imperatis |
| Akkusativ | imperatum, imperatam | imperata, imperatos, imperatas |
| Ablativ | imperato, imperata, imperatoreis | imperatis |
| Vokativ | imperatum, imperata, imperate | imperata, imperati, imperatae |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperaturus, imperaturum, imperatura | imperaturi, imperatura, imperaturae |
| Genitiv | imperaturi, imperaturae | imperaturarum, imperaturorum |
| Dativ | imperaturo, imperaturae | imperaturis |
| Akkusativ | imperaturum, imperaturam | imperatura, imperaturas, imperaturos |
| Ablativ | imperaturo, imperatura | imperaturis |
| Vokativ | imperaturum, imperatura, imperature | imperaturi, imperatura, imperaturae |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | imperandum, imperanda, inperanda, imperandus | imperanda, inperanda, imperandi, imperandae |
| Genitiv | imperandi, imperandae | imperandarum, imperandorum |
| Dativ | imperando, imperandae | imperandis |
| Akkusativ | imperandum, imperandam | imperanda, inperanda, imperandas, imperandos |
| Ablativ | imperando, imperanda, inperanda | imperandis |
| Vokativ | imperandum, imperanda, inperanda, imperande | imperanda, imperandi, inperanda, imperandae |
Substantiv
| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | — |
| Ablativ | imperatrice | — |
| Vokativ | — | — |
Adverb
| | Grundform |
|---|
| Positiv | imperanter |
| Komparativ | — |
| Superlativ | — |
154 (283) Formen für „imperare“