Formentabelle zu „frustrare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustro | frustror |
| 2. Person Singular | frustras | frustraris, frustrare |
| 3. Person Singular | frustrat | frustratur |
| 1. Person Plural | frustramus | frustramur |
| 2. Person Plural | frustratis | frustramini |
| 3. Person Plural | frustrant | frustrantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustrabam | frustrabar |
| 2. Person Singular | frustrabas | frustrabare, frustrabaris |
| 3. Person Singular | frustrabat | frustrabatur |
| 1. Person Plural | frustrabamus | frustrabamur |
| 2. Person Plural | frustrabatis | frustrabamini |
| 3. Person Plural | frustrabant | frustrabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustrabo | frustrabor |
| 2. Person Singular | frustrabis | frustrabere, frustraberis |
| 3. Person Singular | frustrabit | frustrabitur |
| 1. Person Plural | frustrabimus | frustrabimur |
| 2. Person Plural | frustrabitis | frustrabimini |
| 3. Person Plural | frustrabunt | frustrabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustravi | — |
| 2. Person Singular | frustravisti | — |
| 3. Person Singular | frustravit | — |
| 1. Person Plural | frustravimus | — |
| 2. Person Plural | frustravistis | — |
| 3. Person Plural | frustrare, frustravere, frustraverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustraveram | — |
| 2. Person Singular | frustraveras | — |
| 3. Person Singular | frustraverat | — |
| 1. Person Plural | frustraveramus | — |
| 2. Person Plural | frustraveratis | — |
| 3. Person Plural | frustraverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustravero | — |
| 2. Person Singular | frustraris, frustraveris | — |
| 3. Person Singular | frustraverit | — |
| 1. Person Plural | frustraverimus | — |
| 2. Person Plural | frustraveritis | — |
| 3. Person Plural | frustraverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustrem | frustrer |
| 2. Person Singular | frustres | frustrere, frustreris |
| 3. Person Singular | frustret | frustretur |
| 1. Person Plural | frustremus | frustremur |
| 2. Person Plural | frustretis | frustremini |
| 3. Person Plural | frustrent | frustrentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustrarem | frustrarer |
| 2. Person Singular | frustrares | frustrareris, frustrarere |
| 3. Person Singular | frustraret | frustraretur |
| 1. Person Plural | frustraremus | frustraremur |
| 2. Person Plural | frustraretis | frustraremini |
| 3. Person Plural | frustrarent | frustrarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustraverim | — |
| 2. Person Singular | frustraris, frustraveris | — |
| 3. Person Singular | frustraverit | — |
| 1. Person Plural | frustraverimus | — |
| 2. Person Plural | frustraveritis | — |
| 3. Person Plural | frustraverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | frustravissem | — |
| 2. Person Singular | frustravisses | — |
| 3. Person Singular | frustravisset | — |
| 1. Person Plural | frustravissemus | — |
| 2. Person Plural | frustravissetis | — |
| 3. Person Plural | frustravissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | frustrare | frustravisse |
| Passiv | frustrari, frustrarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | frustra, demoverefrustra, frustrafecissent | frustrare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | frustrate | frustramini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | frustrato | frustrator |
| 3. Person Singular | frustrato | frustrator |
| 2. Person Plural | frustratote | — |
| 3. Person Plural | frustranto | frustrantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | frustratus, frustrata, frustratum | frustrati, frustrata, frustratae |
| Genitiv | frustrati, frustratae | frustratarum, frustratorum |
| Dativ | frustratae, frustrato | frustratis |
| Akkusativ | frustratam, frustratum | frustratos, frustrata, frustratas |
| Ablativ | frustrata, frustrato | frustratis |
| Vokativ | frustrata, frustrate, frustratum | frustrata, frustrati, frustratae |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | frustratura, frustraturum, frustraturus | frustratura, frustraturae, frustraturi |
| Genitiv | frustraturae, frustraturi | frustraturarum, frustraturorum |
| Dativ | frustraturae, frustraturo | frustraturis |
| Akkusativ | frustraturam, frustraturum | frustratura, frustraturas, frustraturos |
| Ablativ | frustratura, frustraturo | frustraturis |
| Vokativ | frustratura, frustrature, frustraturum | frustratura, frustraturae, frustraturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | frustrandum, frustranda, frustrandus | frustranda, frustrandae, frustrandi |
| Genitiv | frustrandae, frustrandi | frustrandarum, frustrandorum |
| Dativ | frustrandae, frustrando | frustrandis |
| Akkusativ | frustrandum, frustrandam | frustranda, frustrandas, frustrandos |
| Ablativ | frustranda, frustrando | frustrandis |
| Vokativ | frustrandum, frustranda, frustrande | frustranda, frustrandae, frustrandi |
152 (235) Formen für „frustrare“