Formentabelle zu „excussare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excusso | excussor |
| 2. Person Singular | excussas | excussare, excussaris |
| 3. Person Singular | excussat | excussatur |
| 1. Person Plural | excussamus | excussamur |
| 2. Person Plural | excussatis | excussamini |
| 3. Person Plural | excussant | excussantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussabam | excussabar |
| 2. Person Singular | excussabas | excussabare, excussabaris |
| 3. Person Singular | excussabat | excussabatur |
| 1. Person Plural | excussabamus | excussabamur |
| 2. Person Plural | excussabatis | excussabamini |
| 3. Person Plural | excussabant | excussabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussabo | excussabor |
| 2. Person Singular | excussabis | excussabere, excussaberis |
| 3. Person Singular | excussabit | excussabitur |
| 1. Person Plural | excussabimus | excussabimur |
| 2. Person Plural | excussabitis | excussabimini |
| 3. Person Plural | excussabunt | excussabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussavi | — |
| 2. Person Singular | excussavisti | — |
| 3. Person Singular | excussavit | — |
| 1. Person Plural | excussavimus | — |
| 2. Person Plural | excussavistis | — |
| 3. Person Plural | excussare, excussavere, excussaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussaveram | — |
| 2. Person Singular | excussaveras | — |
| 3. Person Singular | excussaverat | — |
| 1. Person Plural | excussaveramus | — |
| 2. Person Plural | excussaveratis | — |
| 3. Person Plural | excussaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussavero | — |
| 2. Person Singular | excussaris, excussaveris | — |
| 3. Person Singular | excussaverit | — |
| 1. Person Plural | excussaverimus | — |
| 2. Person Plural | excussaveritis | — |
| 3. Person Plural | excussaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussem | excusser |
| 2. Person Singular | excusses | excussere, excusseris |
| 3. Person Singular | excusset | excussetur |
| 1. Person Plural | excussemus | excussemur |
| 2. Person Plural | excussetis | excussemini |
| 3. Person Plural | excussent | excussentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussarem | excussarer |
| 2. Person Singular | excussares | excussarere, excussareris |
| 3. Person Singular | excussaret | excussaretur |
| 1. Person Plural | excussaremus | excussaremur |
| 2. Person Plural | excussaretis | excussaremini |
| 3. Person Plural | excussarent | excussarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussaverim | — |
| 2. Person Singular | excussaris, excussaveris | — |
| 3. Person Singular | excussaverit | — |
| 1. Person Plural | excussaverimus | — |
| 2. Person Plural | excussaveritis | — |
| 3. Person Plural | excussaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | excussavissem | — |
| 2. Person Singular | excussavisses | — |
| 3. Person Singular | excussavisset | — |
| 1. Person Plural | excussavissemus | — |
| 2. Person Plural | excussavissetis | — |
| 3. Person Plural | excussavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | excussare | excussavisse |
| Passiv | excussari, excussarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | excussa | excussare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | excussate | excussamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | excussato | excussator |
| 3. Person Singular | excussato | excussator |
| 2. Person Plural | excussatote | — |
| 3. Person Plural | excussanto | excussantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | excussata, excussatum, excussatus | excussata, excussatae, excussati |
| Genitiv | excussatae, excussati | excussatarum, excussatorum |
| Dativ | excussatae, excussato | excussatis |
| Akkusativ | excussatam, excussatum | excussata, excussatas, excussatos |
| Ablativ | excussata, excussato | excussatis |
| Vokativ | excussata, excussate, excussatum | excussata, excussatae, excussati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | excussans | excussantes, excussantia |
| Genitiv | excussantis | excussantium, excussantum |
| Dativ | excussanti | excussantibus |
| Akkusativ | excussans, excussantem | excussantes, excussantia |
| Ablativ | excussante, excussanti | excussantibus |
| Vokativ | excussans | excussantes, excussantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | excussatura, excussaturum, excussaturus | excussatura, excussaturae, excussaturi |
| Genitiv | excussaturae, excussaturi | excussaturarum, excussaturorum |
| Dativ | excussaturae, excussaturo | excussaturis |
| Akkusativ | excussaturam, excussaturum | excussatura, excussaturas, excussaturos |
| Ablativ | excussatura, excussaturo | excussaturis |
| Vokativ | excussatura, excussature, excussaturum | excussatura, excussaturae, excussaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | excussanda, excussandum, excussandus | excussanda, excussandae, excussandi |
| Genitiv | excussandae, excussandi | excussandarum, excussandorum |
| Dativ | excussandae, excussando | excussandis |
| Akkusativ | excussandam, excussandum | excussanda, excussandas, excussandos |
| Ablativ | excussanda, excussando | excussandis |
| Vokativ | excussanda, excussande, excussandum | excussanda, excussandae, excussandi |
152 (228) Formen für „excussare“