Formentabelle zu „exarare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exaro | exaror |
| 2. Person Singular | exaras | exarare, exararis |
| 3. Person Singular | exarat | exaratur |
| 1. Person Plural | exaramus | exaramur |
| 2. Person Plural | exaratis | exaramini |
| 3. Person Plural | exarant | exarantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exarabam | exarabar |
| 2. Person Singular | exarabas | exarabare, exarabaris |
| 3. Person Singular | exarabat | exarabatur |
| 1. Person Plural | exarabamus | exarabamur |
| 2. Person Plural | exarabatis | exarabamini |
| 3. Person Plural | exarabant | exarabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exarabo | exarabor |
| 2. Person Singular | exarabis | exarabere, exaraberis |
| 3. Person Singular | exarabit | exarabitur |
| 1. Person Plural | exarabimus | exarabimur |
| 2. Person Plural | exarabitis | exarabimini |
| 3. Person Plural | exarabunt | exarabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exaravi | — |
| 2. Person Singular | exaravisti | — |
| 3. Person Singular | exaravit | — |
| 1. Person Plural | exaravimus | — |
| 2. Person Plural | exaravistis | — |
| 3. Person Plural | exaraverunt, exarare, exaravere | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exaraveram | — |
| 2. Person Singular | exaraveras | — |
| 3. Person Singular | exaraverat | — |
| 1. Person Plural | exaraveramus | — |
| 2. Person Plural | exaraveratis | — |
| 3. Person Plural | exararant, exaraverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exaravero | — |
| 2. Person Singular | exararis, exaraveris | — |
| 3. Person Singular | exaraverit | — |
| 1. Person Plural | exaraverimus | — |
| 2. Person Plural | exaraveritis | — |
| 3. Person Plural | exaraverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exarem | exarer |
| 2. Person Singular | exares | exarere, exareris |
| 3. Person Singular | exaret | exaretur |
| 1. Person Plural | exaremus | exaremur |
| 2. Person Plural | exaretis | exaremini |
| 3. Person Plural | exarent | exarentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exararem | exararer |
| 2. Person Singular | exarares | exararere, exarareris |
| 3. Person Singular | exararet | exararetur |
| 1. Person Plural | exararemus | exararemur |
| 2. Person Plural | exararetis | exararemini |
| 3. Person Plural | exararent | exararentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exaraverim | — |
| 2. Person Singular | exararis, exaraveris | — |
| 3. Person Singular | exaraverit | — |
| 1. Person Plural | exaraverimus | — |
| 2. Person Plural | exaraveritis | — |
| 3. Person Plural | exaraverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | exaravissem | — |
| 2. Person Singular | exaravisses | — |
| 3. Person Singular | exaravisset | — |
| 1. Person Plural | exaravissemus | — |
| 2. Person Plural | exaravissetis | — |
| 3. Person Plural | exaravissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | exarare | exaravisse |
| Passiv | exarari, exararier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | exara | exarare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | exarate | exaramini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | exarato | exarator |
| 3. Person Singular | exarato | exarator |
| 2. Person Plural | exaratote | — |
| 3. Person Plural | exaranto | exarantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | exarata, exaratum, exaratus | exarata, exaratae, exarati |
| Genitiv | exaratae, exarati | exaratarum, exaratorum |
| Dativ | exarato, exaratae | exaratis |
| Akkusativ | exaratam, exaratum | exaratos, exarata, exaratas |
| Ablativ | exarato, exarata | exaratis |
| Vokativ | exarata, exarate, exaratum | exarata, exaratae, exarati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | exarans | exarantes, exarantia |
| Genitiv | exarantis | exarantium, exarantum |
| Dativ | exaranti | exarantibus |
| Akkusativ | exarans, exarantem | exarantes, exarantia |
| Ablativ | exarante, exaranti | exarantibus |
| Vokativ | exarans | exarantes, exarantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | exaratura, exaraturum, exaraturus | exaratura, exaraturae, exaraturi |
| Genitiv | exaraturae, exaraturi | exaraturarum, exaraturorum |
| Dativ | exaraturae, exaraturo | exaraturis |
| Akkusativ | exaraturam, exaraturum | exaratura, exaraturas, exaraturos |
| Ablativ | exaratura, exaraturo | exaraturis |
| Vokativ | exaratura, exarature, exaraturum | exaratura, exaraturae, exaraturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | exaranda, exarandum, exarandus | exaranda, exarandae, exarandi |
| Genitiv | exarandae, exarandi | exarandarum, exarandorum |
| Dativ | exarandae, exarando | exarandis |
| Akkusativ | exarandam, exarandum | exaranda, exarandas, exarandos |
| Ablativ | exaranda, exarando | exarandis |
| Vokativ | exaranda, exarande, exarandum | exaranda, exarandae, exarandi |
152 (229) Formen für „exarare“