Formentabelle zu „emonere“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emoneo | emoneor |
| 2. Person Singular | emones | emonere, emoneris |
| 3. Person Singular | emonet | emonetur |
| 1. Person Plural | emonemus | emonemur |
| 2. Person Plural | emonetis | emonemini |
| 3. Person Plural | emonent | emonentur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonebam | emonebar |
| 2. Person Singular | emonebas | emonebare, emonebaris |
| 3. Person Singular | emonebat | emonebatur |
| 1. Person Plural | emonebamus | emonebamur |
| 2. Person Plural | emonebatis | emonebamini |
| 3. Person Plural | emonebant | emonebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonebo | emonebor |
| 2. Person Singular | emonebis | emonebere, emoneberis |
| 3. Person Singular | emonebit | emonebitur |
| 1. Person Plural | emonebimus | emonebimur |
| 2. Person Plural | emonebitis | emonebimini |
| 3. Person Plural | emonebunt | emonebuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonui | — |
| 2. Person Singular | emonuisti | — |
| 3. Person Singular | emonuit | — |
| 1. Person Plural | emonuimus | — |
| 2. Person Plural | emonuistis | — |
| 3. Person Plural | emonuere, emonuerunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonueram | — |
| 2. Person Singular | emonueras | — |
| 3. Person Singular | emonuerat | — |
| 1. Person Plural | emonueramus | — |
| 2. Person Plural | emonueratis | — |
| 3. Person Plural | emonuerant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonuero | — |
| 2. Person Singular | emonueris | — |
| 3. Person Singular | emonuerit | — |
| 1. Person Plural | emonuerimus | — |
| 2. Person Plural | emonueritis | — |
| 3. Person Plural | emonuerint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emoneam | emonear |
| 2. Person Singular | emoneas | emoneare, emonearis |
| 3. Person Singular | emoneat | emoneatur |
| 1. Person Plural | emoneamus | emoneamur |
| 2. Person Plural | emoneatis | emoneamini |
| 3. Person Plural | emoneant | emoneantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonerem | emonerer |
| 2. Person Singular | emoneres | emonerere, emonereris |
| 3. Person Singular | emoneret | emoneretur |
| 1. Person Plural | emoneremus | emoneremur |
| 2. Person Plural | emoneretis | emoneremini |
| 3. Person Plural | emonerent | emonerentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonuerim | — |
| 2. Person Singular | emonueris | — |
| 3. Person Singular | emonuerit | — |
| 1. Person Plural | emonuerimus | — |
| 2. Person Plural | emonueritis | — |
| 3. Person Plural | emonuerint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | emonuissem | — |
| 2. Person Singular | emonuisses | — |
| 3. Person Singular | emonuisset | — |
| 1. Person Plural | emonuissemus | — |
| 2. Person Plural | emonuissetis | — |
| 3. Person Plural | emonuissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | emonere | emonuisse |
| Passiv | emoneri, emonerier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | polemone, alemone, emone | emonere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | emonete | emonemini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | emoneto | emonetor |
| 3. Person Singular | emoneto | emonetor |
| 2. Person Plural | emonetote | — |
| 3. Person Plural | emonento | emonentor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | emonita, emonitum, emonitus | emonita, emonitae, emoniti |
| Genitiv | emonitae, emoniti | emonitarum, emonitorum |
| Dativ | emonitae, emonito | emonitis |
| Akkusativ | emonitam, emonitum | emonita, emonitas, emonitos |
| Ablativ | emonita, emonito | emonitis |
| Vokativ | emonita, emonite, emonitum | emonita, emonitae, emoniti |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | emonens | emonentes, emonentia |
| Genitiv | emonentis | emonentium, emonentum |
| Dativ | emonenti | emonentibus |
| Akkusativ | emonens, emonentem | emonentes, emonentia |
| Ablativ | emonente, emonenti | emonentibus |
| Vokativ | emonens | emonentes, emonentia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | emonitura, emoniturum, emoniturus | emonitura, emoniturae, emonituri |
| Genitiv | emoniturae, emonituri | emoniturarum, emoniturorum |
| Dativ | emoniturae, emonituro | emonituris |
| Akkusativ | emonituram, emoniturum | emonitura, emonituras, emonituros |
| Ablativ | emonitura, emonituro | emonituris |
| Vokativ | emonitura, emoniture, emoniturum | emonitura, emoniturae, emonituri |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | emonenda, emonendum, emonendus | emonenda, emonendae, emonendi |
| Genitiv | emonendae, emonendi | emonendarum, emonendorum |
| Dativ | emonendae, emonendo | emonendis |
| Akkusativ | emonendam, emonendum | emonenda, emonendas, emonendos |
| Ablativ | emonenda, emonendo | emonendis |
| Vokativ | emonenda, emonende, emonendum | emonenda, emonendae, emonendi |
152 (227) Formen für „emonere“