Wörterbuch für Latein-Deutsch und Deutsch-Latein

Formentabelle zu „dubitare“

Verb

Präsens (Indikativ)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubito	dubitor
2. Person Singular	dubitas	dubitare, dubitaris
3. Person Singular	dubitat	dubitatur
1. Person Plural	dubitamus	dubitamur
2. Person Plural	dubitatis	dubitamini
3. Person Plural	dubitant	dubitantur

Imperfekt (Indikativ)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitabam	dubitabar
2. Person Singular	dubitabas	dubitabare, dubitabaris
3. Person Singular	dubitabat	dubitabatur
1. Person Plural	dubitabamus	dubitabamur
2. Person Plural	dubitabatis	dubitabamini
3. Person Plural	dubitabant	dubitabantur

Futur I (Indikativ)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitabo	dubitabor
2. Person Singular	dubitabis	dubitabere, dubitaberis
3. Person Singular	dubitabit	dubitabitur
1. Person Plural	dubitabimus	dubitabimur
2. Person Plural	dubitabitis	dubitabimini
3. Person Plural	dubitabunt	dubitabuntur

Perfekt (Indikativ)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitavi, itaquedubitavi	—
2. Person Singular	dubitasti, dubitavisti	—
3. Person Singular	dubitauit	—
1. Person Plural	dubitavimus	—
2. Person Plural	dubitastis, dubitavistis	—
3. Person Plural	dubitauere, dubitarunt, dubitauerunt, dubitare	—

Plusquamperfekt (Indikativ)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitaveram	—
2. Person Singular	dubitaveras	—
3. Person Singular	dubitauerat	—
1. Person Plural	dubitaveramus	—
2. Person Plural	dubitaveratis	—
3. Person Plural	dubitaverant	—

Futur II (Indikativ)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitavero	—
2. Person Singular	dubitaueris, dubitaris	—
3. Person Singular	dubitaverit, dubitarit	—
1. Person Plural	dubitaverimus	—
2. Person Plural	dubitaveritis	—
3. Person Plural	dubitaverint, dubitarint	—

Präsens (Konjunktiv)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitem	dubiter
2. Person Singular	dubites	dubitere, dubiteris
3. Person Singular	dubitet	dubitetur
1. Person Plural	dubitemus	dubitemur
2. Person Plural	dubitetis	dubitemini
3. Person Plural	dubitent	dubitentur

Imperfekt (Konjunktiv)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitarem	dubitarer
2. Person Singular	dubitares	dubitarere, dubitareris
3. Person Singular	dubitaret	dubitaretur
1. Person Plural	dubitaremus	dubitaremur
2. Person Plural	dubitaretis	dubitaremini
3. Person Plural	dubitarent	dubitarentur

Perfekt (Konjunktiv)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitaverim, dubitarim	—
2. Person Singular	dubitaueris, dubitaris	—
3. Person Singular	dubitaverit, dubitarit	—
1. Person Plural	dubitaverimus	—
2. Person Plural	dubitaveritis	—
3. Person Plural	dubitaverint, dubitarint	—

Plusquamperfekt (Konjunktiv)
	Aktiv	Passiv
1. Person Singular	dubitavissem	—
2. Person Singular	dubitavisses	—
3. Person Singular	dubitasset, dubitavisset	—
1. Person Plural	dubitavissemus	—
2. Person Plural	dubitavissetis	—
3. Person Plural	dubitavissent	—

Infinitiv
	Präsens	Perfekt
Aktiv	dubitare	dubitasse, dubitavisse
Passiv	dubitari, dubitarier	—

Imperativ I
	Aktiv	Passiv
2. Person Singular	dubita, dubitabile, dubitabilis, dubitaverus	dubitare
3. Person Singular	—	—
2. Person Plural	dubitate	dubitamini
3. Person Plural	—	—

Imperativ II
	Aktiv	Passiv
2. Person Singular	dubitato	dubitator
3. Person Singular	dubitato	dubitator
2. Person Plural	dubitatote	—
3. Person Plural	dubitanto	dubitantor

PPP
	Singular	Plural
Nominativ	dubitatum, dubitata, dubitatus	dubitati, dubitata, dubitatae
Genitiv	dubitati, dubitatae	dubitatarum, dubitatorum
Dativ	dubitatae, dubitato	dubitatis
Akkusativ	dubitatum, dubitatam	dubitata, dubitatas, dubitatos
Ablativ	dubitata, dubitato	dubitatis
Vokativ	dubitatum, dubitate, dubitata	dubitati, dubitata, dubitatae

PPA
	Singular	Plural
Nominativ	dubitans	dubitantes, dubitantia
Genitiv	dubitantis	dubitantium, dubitantum
Dativ	dubitanti	dubitantibus
Akkusativ	dubitantem, dubitans	dubitantes, dubitantia
Ablativ	dubitante, dubitanti	dubitantibus
Vokativ	dubitans	dubitantes, dubitantia

PFA
	Singular	Plural
Nominativ	dubitaturus, dubitaturum, dubitatura	dubitaturi, dubitatura, dubitaturae
Genitiv	dubitaturi, dubitaturae	dubitaturarum, dubitaturorum
Dativ	dubitaturae, dubitaturo	dubitaturis
Akkusativ	dubitaturum, dubitaturam	dubitatura, dubitaturas, dubitaturos
Ablativ	dubitatura, dubitaturo	dubitaturis
Vokativ	dubitaturum, dubitatura, dubitature	dubitaturi, dubitatura, dubitaturae

Gerundivum
	Singular	Plural
Nominativ	dubitandum, dubitanda, dubitandus	dubitanda, dubitandi, dubitandae
Genitiv	dubitandi, dubitandae	dubitandarum, dubitandorum
Dativ	dubitando, dubitandae	dubitandis
Akkusativ	dubitandum, dubitandam	dubitanda, dubitandas, dubitandos
Ablativ	dubitando, dubitanda	dubitandis
Vokativ	dubitandum, dubitanda, dubitande	dubitanda, dubitandi, dubitandae

Adjektiv

Positiv
	Singular	Plural
Nominativ	dubitabilis, dubitabile	—
Genitiv	dubitabilis	—
Dativ	—	—
Akkusativ	dubitabile	dubitabilis
Ablativ	dubitabile	—
Vokativ	dubitabile, dubitabilis	—

Komparativ
	Singular	Plural
Nominativ	—	—
Genitiv	—	—
Dativ	—	—
Akkusativ	—	—
Ablativ	—	—
Vokativ	—	—

Superlativ
	Singular	Plural
Nominativ	—	—
Genitiv	—	—
Dativ	—	—
Akkusativ	—	—
Ablativ	—	—
Vokativ	—	—

158 (254) Formen für „dubitare“

Wortschatz · Textstellen · Datenschutz · Impressum