Formentabelle zu „distinere“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distineo | distineor |
| 2. Person Singular | distines | distineris, distinere |
| 3. Person Singular | distinet | distinetur |
| 1. Person Plural | distinemus | distinemur |
| 2. Person Plural | distinetis | distinemini |
| 3. Person Plural | distinent | distinentur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinebam | distinebar |
| 2. Person Singular | distinebas | distinebare, distinebaris |
| 3. Person Singular | distinebat | distinebatur |
| 1. Person Plural | distinebamus | distinebamur |
| 2. Person Plural | distinebatis | distinebamini |
| 3. Person Plural | distinebant | distinebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinebo | distinebor |
| 2. Person Singular | distinebis | distinebere, distineberis |
| 3. Person Singular | distinebit | distinebitur |
| 1. Person Plural | distinebimus | distinebimur |
| 2. Person Plural | distinebitis | distinebimini |
| 3. Person Plural | distinebunt | distinebuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinui | — |
| 2. Person Singular | distinuisti | — |
| 3. Person Singular | distinuit | — |
| 1. Person Plural | distinuimus | — |
| 2. Person Plural | distinuistis | — |
| 3. Person Plural | distinuere, distinuerunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinueram | — |
| 2. Person Singular | distinueras | — |
| 3. Person Singular | distinuerat | — |
| 1. Person Plural | distinueramus | — |
| 2. Person Plural | distinueratis | — |
| 3. Person Plural | distinuerant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinuero | — |
| 2. Person Singular | distinueris | — |
| 3. Person Singular | distinuerit | — |
| 1. Person Plural | distinuerimus | — |
| 2. Person Plural | distinueritis | — |
| 3. Person Plural | distinuerint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distineam | distinear |
| 2. Person Singular | distineas | distineare, distinearis |
| 3. Person Singular | distineat | distineatur |
| 1. Person Plural | distineamus | distineamur |
| 2. Person Plural | distineatis | distineamini |
| 3. Person Plural | distineant | distineantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinerem | distinerer |
| 2. Person Singular | distineres | distinerere, distinereris |
| 3. Person Singular | distineret | distineretur |
| 1. Person Plural | distineremus | distineremur |
| 2. Person Plural | distineretis | distineremini |
| 3. Person Plural | distinerent | distinerentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinuerim | — |
| 2. Person Singular | distinueris | — |
| 3. Person Singular | distinuerit | — |
| 1. Person Plural | distinuerimus | — |
| 2. Person Plural | distinueritis | — |
| 3. Person Plural | distinuerint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | distinuissem | — |
| 2. Person Singular | distinuisses | — |
| 3. Person Singular | distinuisset | — |
| 1. Person Plural | distinuissemus | — |
| 2. Person Plural | distinuissetis | — |
| 3. Person Plural | distinuissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | audistine, vidistine, distine | distinere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | distinete | distinemini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | distineto | distinetor |
| 3. Person Singular | distineto | distinetor |
| 2. Person Plural | distinetote | — |
| 3. Person Plural | distinento | distinentor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | distenta, distentum, distentus | distenta, distenti, distentae, distentioribus, distentiore |
| Genitiv | distenti, distentae, distentioribus, distentiore | distentarum, distentorum |
| Dativ | distento, distentae | distentis |
| Akkusativ | distentum, distentam | distentas, distentos, distenta |
| Ablativ | distenta, distento | distentis |
| Vokativ | distentum, distenta, distente | distenta, distenti, distentae, distentioribus, distentiore |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | distinens | distinentes, distinentia |
| Genitiv | distinentis | distinentium, distinentum |
| Dativ | distinenti | distinentibus |
| Akkusativ | distinens, distinentem | distinentes, distinentia |
| Ablativ | distinente, distinenti | distinentibus |
| Vokativ | distinens | distinentes, distinentia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | distentura, distenturum, distenturus | distentura, distenturae, distenturi |
| Genitiv | distenturae, distenturi | distenturarum, distenturorum |
| Dativ | distenturae, distenturo | distenturis |
| Akkusativ | distenturam, distenturum | distentura, distenturas, distenturos |
| Ablativ | distentura, distenturo | distenturis |
| Vokativ | distentura, distenture, distenturum | distentura, distenturae, distenturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | distinenda, distinendum, distinendus | distinendae, distinenda, distinendi |
| Genitiv | distinendae, distinendi | distinendarum, distinendorum |
| Dativ | distinendae, distinendo | distinendis |
| Akkusativ | distinendam, distinendum | distinenda, distinendas, distinendos |
| Ablativ | distinenda, distinendo | distinendis |
| Vokativ | distinenda, distinende, distinendum | distinendae, distinenda, distinendi |
152 (235) Formen für „distinere“