| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissulto | dissultor |
| 2. Person Singular | dissultas | dissultare, dissultaris |
| 3. Person Singular | dissultat | dissultatur |
| 1. Person Plural | dissultamus | dissultamur |
| 2. Person Plural | dissultatis | dissultamini |
| 3. Person Plural | dissultant | dissultantur |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultabam | dissultabar |
| 2. Person Singular | dissultabas | dissultabare, dissultabaris |
| 3. Person Singular | dissultabat | dissultabatur |
| 1. Person Plural | dissultabamus | dissultabamur |
| 2. Person Plural | dissultabatis | dissultabamini |
| 3. Person Plural | dissultabant | dissultabantur |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultabo | dissultabor |
| 2. Person Singular | dissultabis | dissultabere, dissultaberis |
| 3. Person Singular | dissultabit | dissultabitur |
| 1. Person Plural | dissultabimus | dissultabimur |
| 2. Person Plural | dissultabitis | dissultabimini |
| 3. Person Plural | dissultabunt | dissultabuntur |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultavi | — |
| 2. Person Singular | dissultavisti | — |
| 3. Person Singular | dissultavit | — |
| 1. Person Plural | dissultavimus | — |
| 2. Person Plural | dissultavistis | — |
| 3. Person Plural | dissultare, dissultavere, dissultaverunt | — |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultaveram | — |
| 2. Person Singular | dissultaveras | — |
| 3. Person Singular | dissultaverat | — |
| 1. Person Plural | dissultaveramus | — |
| 2. Person Plural | dissultaveratis | — |
| 3. Person Plural | dissultaverant | — |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultavero | — |
| 2. Person Singular | dissultaris, dissultaveris | — |
| 3. Person Singular | dissultaverit | — |
| 1. Person Plural | dissultaverimus | — |
| 2. Person Plural | dissultaveritis | — |
| 3. Person Plural | dissultaverint | — |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultem | dissulter |
| 2. Person Singular | dissultes | dissultere, dissulteris |
| 3. Person Singular | dissultet | dissultetur |
| 1. Person Plural | dissultemus | dissultemur |
| 2. Person Plural | dissultetis | dissultemini |
| 3. Person Plural | dissultent | dissultentur |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultarem | dissultarer |
| 2. Person Singular | dissultares | dissultarere, dissultareris |
| 3. Person Singular | dissultaret | dissultaretur |
| 1. Person Plural | dissultaremus | dissultaremur |
| 2. Person Plural | dissultaretis | dissultaremini |
| 3. Person Plural | dissultarent | dissultarentur |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultaverim | — |
| 2. Person Singular | dissultaris, dissultaveris | — |
| 3. Person Singular | dissultaverit | — |
| 1. Person Plural | dissultaverimus | — |
| 2. Person Plural | dissultaveritis | — |
| 3. Person Plural | dissultaverint | — |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 1. Person Singular | dissultavissem | — |
| 2. Person Singular | dissultavisses | — |
| 3. Person Singular | dissultavisset | — |
| 1. Person Plural | dissultavissemus | — |
| 2. Person Plural | dissultavissetis | — |
| 3. Person Plural | dissultavissent | — |
| Präsens | Perfekt | |
|---|---|---|
| Aktiv | dissultare | dissultavisse |
| Passiv | dissultari, dissultarier | — |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 2. Person Singular | dissulta | dissultare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | dissultate | dissultamini |
| 3. Person Plural | — | — |
| Aktiv | Passiv | |
|---|---|---|
| 2. Person Singular | dissultato | dissultator |
| 3. Person Singular | dissultato | dissultator |
| 2. Person Plural | dissultatote | — |
| 3. Person Plural | dissultanto | dissultantor |
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativ | dissultata, dissultatum, dissultatus | dissultata, dissultatae, dissultati |
| Genitiv | dissultatae, dissultati | dissultatarum, dissultatorum |
| Dativ | dissultatae, dissultato | dissultatis |
| Akkusativ | dissultatam, dissultatum | dissultata, dissultatas, dissultatos |
| Ablativ | dissultata, dissultato | dissultatis |
| Vokativ | dissultata, dissultate, dissultatum | dissultata, dissultatae, dissultati |
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativ | dissultans | dissultantes, dissultantia |
| Genitiv | dissultantis | dissultantium, dissultantum |
| Dativ | dissultanti | dissultantibus |
| Akkusativ | dissultans, dissultantem | dissultantes, dissultantia |
| Ablativ | dissultante, dissultanti | dissultantibus |
| Vokativ | dissultans | dissultantes, dissultantia |
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativ | dissultatura, dissultaturum, dissultaturus | dissultatura, dissultaturae, dissultaturi |
| Genitiv | dissultaturae, dissultaturi | dissultaturarum, dissultaturorum |
| Dativ | dissultaturae, dissultaturo | dissultaturis |
| Akkusativ | dissultaturam, dissultaturum | dissultatura, dissultaturas, dissultaturos |
| Ablativ | dissultatura, dissultaturo | dissultaturis |
| Vokativ | dissultatura, dissultature, dissultaturum | dissultatura, dissultaturae, dissultaturi |
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativ | dissultanda, dissultandum, dissultandus | dissultanda, dissultandae, dissultandi |
| Genitiv | dissultandae, dissultandi | dissultandarum, dissultandorum |
| Dativ | dissultandae, dissultando | dissultandis |
| Akkusativ | dissultandam, dissultandum | dissultanda, dissultandas, dissultandos |
| Ablativ | dissultanda, dissultando | dissultandis |
| Vokativ | dissultanda, dissultande, dissultandum | dissultanda, dissultandae, dissultandi |
152 (228) Formen für „dissultare“