Formentabelle zu „dissuadere“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuadeo | dissuadeor |
| 2. Person Singular | dissuades | dissuadere, dissuaderetve, dissuaderis |
| 3. Person Singular | dissuadet | dissuadetur |
| 1. Person Plural | dissuademus | dissuademur |
| 2. Person Plural | dissuadetis | dissuademini |
| 3. Person Plural | dissuadent | dissuadentur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuadebam | dissuadebar |
| 2. Person Singular | dissuadebas | dissuadebare, dissuadebaris |
| 3. Person Singular | dissuadebat | dissuadebatur |
| 1. Person Plural | dissuadebamus | dissuadebamur |
| 2. Person Plural | dissuadebatis | dissuadebamini |
| 3. Person Plural | dissuadebantque, dissuadebant | dissuadebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuadebo | dissuadebor |
| 2. Person Singular | dissuadebis | dissuadebere, dissuadeberis |
| 3. Person Singular | dissuadebit | dissuadebitur |
| 1. Person Plural | dissuadebimus | dissuadebimur |
| 2. Person Plural | dissuadebitis | dissuadebimini |
| 3. Person Plural | dissuadebunt | dissuadebuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuasi | — |
| 2. Person Singular | dissuasisti | — |
| 3. Person Singular | dissuasit | — |
| 1. Person Plural | dissuasimus | — |
| 2. Person Plural | dissuasistis | — |
| 3. Person Plural | dissuasere, dissuaserunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuaseram | — |
| 2. Person Singular | dissuaseras | — |
| 3. Person Singular | dissuaserat | — |
| 1. Person Plural | dissuaseramus | — |
| 2. Person Plural | dissuaseratis | — |
| 3. Person Plural | dissuaserant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuasero | — |
| 2. Person Singular | dissuaseris | — |
| 3. Person Singular | dissuaserit | — |
| 1. Person Plural | dissuaserimus | — |
| 2. Person Plural | dissuaseritis | — |
| 3. Person Plural | dissuaserint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuadeam | dissuadear |
| 2. Person Singular | dissuadeas | dissuadeare, dissuadearis |
| 3. Person Singular | dissuadeat | dissuadeatur |
| 1. Person Plural | dissuadeamus | dissuadeamur |
| 2. Person Plural | dissuadeatis | dissuadeamini |
| 3. Person Plural | dissuadeant | dissuadeantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuaderem | dissuaderer |
| 2. Person Singular | dissuaderes | dissuaderere, dissuadereris |
| 3. Person Singular | dissuaderet | dissuaderetur |
| 1. Person Plural | dissuaderemus | dissuaderemur |
| 2. Person Plural | dissuaderetis | dissuaderemini |
| 3. Person Plural | dissuaderent | dissuaderentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuaserim | — |
| 2. Person Singular | dissuaseris | — |
| 3. Person Singular | dissuaserit | — |
| 1. Person Plural | dissuaserimus | — |
| 2. Person Plural | dissuaseritis | — |
| 3. Person Plural | dissuaserint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissuasissem | — |
| 2. Person Singular | dissuasisses | — |
| 3. Person Singular | dissuasisset | — |
| 1. Person Plural | dissuasissemus | — |
| 2. Person Plural | dissuasissetis | — |
| 3. Person Plural | dissuasissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | dissuade | dissuadere, dissuaderetve |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | dissuadete | dissuademini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | dissuadeto | dissuadetor |
| 3. Person Singular | dissuadeto | dissuadetor |
| 2. Person Plural | dissuadetote | — |
| 3. Person Plural | dissuadento | dissuadentor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissuasum, dissuasa, dissuasus | dissuasa, dissuasae, dissuasi |
| Genitiv | dissuasae, dissuasi | dissuasarum, dissuasorum |
| Dativ | dissuasae, dissuaso, dissuasoreis | dissuasis |
| Akkusativ | dissuasum, dissuasam | dissuasa, dissuasas, dissuasos |
| Ablativ | dissuasa, dissuaso, dissuasoreis | dissuasis |
| Vokativ | dissuasum, dissuasa, dissuase | dissuasa, dissuasae, dissuasi |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissuadens | dissuadentes, dissuadentia |
| Genitiv | dissuadentis | dissuadentium, dissuadentum |
| Dativ | dissuadenti | dissuadentibus |
| Akkusativ | dissuadens, dissuadentem | dissuadentes, dissuadentia |
| Ablativ | dissuadente, dissuadenti | dissuadentibus |
| Vokativ | dissuadens | dissuadentes, dissuadentia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissuasurus, dissuasura, dissuasurum | dissuasuri, dissuasura, dissuasurae |
| Genitiv | dissuasuri, dissuasurae | dissuasurarum, dissuasurorum |
| Dativ | dissuasurae, dissuasuro | dissuasuris |
| Akkusativ | dissuasuram, dissuasurum | dissuasura, dissuasuras, dissuasuros |
| Ablativ | dissuasura, dissuasuro | dissuasuris |
| Vokativ | dissuasura, dissuasure, dissuasurum | dissuasuri, dissuasura, dissuasurae |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissuadendum, dissuadenda, dissuadendus | dissuadendaque, dissuadenda, dissuadendi, dissuadendae |
| Genitiv | dissuadendi, dissuadendae | dissuadendarum, dissuadendorum |
| Dativ | dissuadendo, dissuadendae | dissuadendis |
| Akkusativ | dissuadendum, dissuadendam | dissuadendaque, dissuadenda, dissuadendas, dissuadendos |
| Ablativ | dissuadenda, dissuadendo | dissuadendis |
| Vokativ | dissuadendum, dissuadenda, dissuadende | dissuadendaque, dissuadenda, dissuadendi, dissuadendae |
152 (248) Formen für „dissuadere“