Formentabelle zu „dissimulare“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulabam | dissimulabar |
| 2. Person Singular | dissimulabas | dissimulabare, dissimulabaris |
| 3. Person Singular | dissimulabat | dissimulabatur |
| 1. Person Plural | dissimulabamus | dissimulabamur |
| 2. Person Plural | dissimulabatis | dissimulabamini |
| 3. Person Plural | dissimulabant | dissimulabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulabo | dissimulabor |
| 2. Person Singular | dissimulabis | dissimulabere, dissimulaberis |
| 3. Person Singular | dissimulabit | dissimulabitur |
| 1. Person Plural | dissimulabimus | dissimulabimur |
| 2. Person Plural | dissimulabitis | dissimulabimini |
| 3. Person Plural | dissimulabunt | dissimulabuntur |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulaveram | — |
| 2. Person Singular | dissimulaveras | — |
| 3. Person Singular | dissimulaverat | — |
| 1. Person Plural | dissimulaveramus | — |
| 2. Person Plural | dissimulaveratis | — |
| 3. Person Plural | dissimulaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulavero | — |
| 2. Person Singular | dissimularis, dissimulaveris | — |
| 3. Person Singular | dissimulaverit | — |
| 1. Person Plural | dissimulaverimus | — |
| 2. Person Plural | dissimulaveritis | — |
| 3. Person Plural | dissimulaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulem | dissimuler |
| 2. Person Singular | dissimules | dissimulere, dissimuleris |
| 3. Person Singular | dissimulet | dissimuletur |
| 1. Person Plural | dissimulemus | dissimulemur |
| 2. Person Plural | dissimuletis | dissimulemini |
| 3. Person Plural | dissimulent | dissimulentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimularem | dissimularer |
| 2. Person Singular | dissimulares | dissimularere, dissimulareris |
| 3. Person Singular | dissimularet | dissimularetur |
| 1. Person Plural | dissimularemus | dissimularemur |
| 2. Person Plural | dissimularetis | dissimularemini |
| 3. Person Plural | dissimularent | dissimularentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulaverim | — |
| 2. Person Singular | dissimularis, dissimulaveris | — |
| 3. Person Singular | dissimulaverit | — |
| 1. Person Plural | dissimulaverimus | — |
| 2. Person Plural | dissimulaveritis | — |
| 3. Person Plural | dissimulaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dissimulassem, dissimulavissem | — |
| 2. Person Singular | dissimulavisses | — |
| 3. Person Singular | dissimulasset, dissimulavisset | — |
| 1. Person Plural | dissimulavissemus | — |
| 2. Person Plural | dissimulavissetis | — |
| 3. Person Plural | dissimulassent, dissimulavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | dissimula, dissimulamenti | dissimulare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | dissimulate | dissimulamini |
| 3. Person Plural | — | — |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissimulata, dissimulatus, dissimulatum | dissimulata, dissimulatae, dissimulati |
| Genitiv | dissimulatae, dissimulati | dissimulatarum, dissimulatorum |
| Dativ | dissimulato, dissimulatae, dissimulatoreis | dissimulatis |
| Akkusativ | dissimulatam, dissimulatum | dissimulatos, dissimulata, dissimulatas |
| Ablativ | dissimulata, dissimulato, dissimulatoreis | dissimulatis |
| Vokativ | dissimulata, dissimulatum, dissimulate | dissimulata, dissimulatae, dissimulati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissimulatura, dissimulaturum, dissimulaturus | dissimulatura, dissimulaturae, dissimulaturi |
| Genitiv | dissimulaturae, dissimulaturi | dissimulaturarum, dissimulaturorum |
| Dativ | dissimulaturae, dissimulaturo | dissimulaturis |
| Akkusativ | dissimulaturam, dissimulaturum | dissimulaturos, dissimulatura, dissimulaturas |
| Ablativ | dissimulatura, dissimulaturo | dissimulaturis |
| Vokativ | dissimulatura, dissimulature, dissimulaturum | dissimulatura, dissimulaturae, dissimulaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dissimulandum, dissimulanda, dissimulandus | dissimulanda, dissimulandi, dissimulandae |
| Genitiv | dissimulandi, dissimulandae | dissimulandarum, dissimulandorum |
| Dativ | dissimulando, dissimulandae | dissimulandis |
| Akkusativ | dissimulandum, dissimulandam | dissimulanda, dissimulandas, dissimulandos |
| Ablativ | dissimulando, dissimulanda | dissimulandis |
| Vokativ | dissimulanda, dissimulandum, dissimulande | dissimulanda, dissimulandi, dissimulandae |
Substantiv
| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | dissimulamenti | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | — |
| Ablativ | — | — |
| Vokativ | — | — |
153 (246) Formen für „dissimulare“