Formentabelle zu „disperire“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dispereo | dispereor |
| 2. Person Singular | disperis | disperire, disperiris |
| 3. Person Singular | disperit | disperitur |
| 1. Person Plural | disperimus | disperimur |
| 2. Person Plural | disperitis | disperimini |
| 3. Person Plural | dispereunt | dispereuntur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperibam, disperiebam | disperibar |
| 2. Person Singular | disperibas, disperiebas | disperibare, disperibaris |
| 3. Person Singular | disperibat, disperiebat | disperibatur |
| 1. Person Plural | disperibamus, disperiebamus | disperibamur |
| 2. Person Plural | disperibatis, disperiebatis | disperibamini |
| 3. Person Plural | disperibant, disperiebant | disperibantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperiam, disperibo | disperiar, disperibor |
| 2. Person Singular | disperibis, disperies | disperibere, disperiberis |
| 3. Person Singular | disperibit, disperiet | disperibitur, disperietur |
| 1. Person Plural | disperibimus, disperiemus | disperibimur, disperiemur |
| 2. Person Plural | disperibitis, disperietis | disperibimini, disperiemini |
| 3. Person Plural | disperibunt, disperient | disperibuntur, disperientur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperivi | — |
| 2. Person Singular | disperivisti | — |
| 3. Person Singular | disperivit | — |
| 1. Person Plural | disperivimus | — |
| 2. Person Plural | disperivistis | — |
| 3. Person Plural | disperiere, disperivere, disperiverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperiveram | — |
| 2. Person Singular | disperiveras | — |
| 3. Person Singular | disperiverat | — |
| 1. Person Plural | disperiveramus | — |
| 2. Person Plural | disperiveratis | — |
| 3. Person Plural | disperiverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperivero | — |
| 2. Person Singular | disperiveris | — |
| 3. Person Singular | disperiverit | — |
| 1. Person Plural | disperiverimus | — |
| 2. Person Plural | disperiveritis | — |
| 3. Person Plural | disperiverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | dispeream | disperear |
| 2. Person Singular | dispereas | disperiare, disperiaris |
| 3. Person Singular | dispereat | disperiatur |
| 1. Person Plural | dispereamus | disperiamur |
| 2. Person Plural | dispereatis | disperiamini |
| 3. Person Plural | dispereant | dispereantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperirem | disperirer |
| 2. Person Singular | disperires | disperirere, disperireris |
| 3. Person Singular | disperiret | disperiretur |
| 1. Person Plural | disperiremus | disperiremur |
| 2. Person Plural | disperiretis | disperiremini |
| 3. Person Plural | disperirent | disperirentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperiverim | — |
| 2. Person Singular | disperiveris | — |
| 3. Person Singular | disperiverit | — |
| 1. Person Plural | disperiverimus | — |
| 2. Person Plural | disperiveritis | — |
| 3. Person Plural | disperiverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disperivissem | — |
| 2. Person Singular | disperivisses | — |
| 3. Person Singular | disperivisset | — |
| 1. Person Plural | disperivissemus | — |
| 2. Person Plural | disperivissetis | — |
| 3. Person Plural | disperivissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | disperire | disperivisse |
| Passiv | disperiri, disperirier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | disperi, disperiliter | disperiere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | disperite | disperimini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | disperito | disperitor |
| 3. Person Singular | disperito | disperitor |
| 2. Person Plural | disperitote | — |
| 3. Person Plural | dispereunto | dispereuntor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | disperita, disperitum, disperitus | disperita, disperitae, disperiti |
| Genitiv | disperitae, disperiti | disperitarum, disperitorum |
| Dativ | disperitae, disperito | disperitis |
| Akkusativ | disperitam, disperitum | disperita, disperitas, disperitos |
| Ablativ | disperita, disperito | disperitis |
| Vokativ | disperita, disperite, disperitum | disperita, disperitae, disperiti |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | disperiens | dispereuntes, dispereuntia, disperientes |
| Genitiv | dispereuntis, disperientis | dispereuntium, disperientium |
| Dativ | dispereunti, disperienti | dispereuntibus, disperientibus |
| Akkusativ | dispereuntem, disperiens, disperientem | dispereuntes, dispereuntia, disperientes |
| Ablativ | dispereunte, dispereunti, disperiente, disperienti | dispereuntibus, disperientibus |
| Vokativ | disperiens | dispereuntes, dispereuntia, disperientes |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | disperitura, disperiturum, disperiturus | disperitura, disperiturae, disperituri |
| Genitiv | disperiturae, disperituri | disperiturarum, disperiturorum |
| Dativ | disperiturae, disperituro | disperituris |
| Akkusativ | disperituram, disperiturum | disperitura, disperituras, disperituros |
| Ablativ | disperitura, disperituro | disperituris |
| Vokativ | disperitura, disperiture, disperiturum | disperitura, disperiturae, disperituri |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | dispereunda, dispereundum, dispereundus | dispereunda, dispereundae, dispereundi |
| Genitiv | dispereundae, dispereundi | dispereundarum, dispereundorum |
| Dativ | dispereundae, dispereundo | dispereundis |
| Akkusativ | dispereundam, dispereundum | dispereunda, dispereundas, dispereundos |
| Ablativ | dispereunda, dispereundo | dispereundis |
| Vokativ | dispereunda, dispereunde, dispereundum | dispereunda, dispereundae, dispereundi |
152 (254) Formen für „disperire“