Formentabelle zu „discruciare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discrucio | discrucior |
| 2. Person Singular | discrucias | discruciare, discruciaris |
| 3. Person Singular | discruciat | discruciatur |
| 1. Person Plural | discruciamus | discruciamur |
| 2. Person Plural | discruciatis | discruciamini |
| 3. Person Plural | discruciant | discruciantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciabam | discruciabar |
| 2. Person Singular | discruciabas | discruciabare, discruciabaris |
| 3. Person Singular | discruciabat | discruciabatur |
| 1. Person Plural | discruciabamus | discruciabamur |
| 2. Person Plural | discruciabatis | discruciabamini |
| 3. Person Plural | discruciabant | discruciabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciabo | discruciabor |
| 2. Person Singular | discruciabis | discruciabere, discruciaberis |
| 3. Person Singular | discruciabit | discruciabitur |
| 1. Person Plural | discruciabimus | discruciabimur |
| 2. Person Plural | discruciabitis | discruciabimini |
| 3. Person Plural | discruciabunt | discruciabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciavi | — |
| 2. Person Singular | discruciavisti | — |
| 3. Person Singular | discruciavit | — |
| 1. Person Plural | discruciavimus | — |
| 2. Person Plural | discruciavistis | — |
| 3. Person Plural | discruciare, discruciavere, discruciaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciaveram | — |
| 2. Person Singular | discruciaveras | — |
| 3. Person Singular | discruciaverat | — |
| 1. Person Plural | discruciaveramus | — |
| 2. Person Plural | discruciaveratis | — |
| 3. Person Plural | discruciaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciavero | — |
| 2. Person Singular | discruciaris, discruciaveris | — |
| 3. Person Singular | discruciaverit | — |
| 1. Person Plural | discruciaverimus | — |
| 2. Person Plural | discruciaveritis | — |
| 3. Person Plural | discruciaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciem | discrucier |
| 2. Person Singular | discrucies | discruciere, discrucieris |
| 3. Person Singular | discruciet | discrucietur |
| 1. Person Plural | discruciemus | discruciemur |
| 2. Person Plural | discrucietis | discruciemini |
| 3. Person Plural | discrucient | discrucientur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciarem | discruciarer |
| 2. Person Singular | discruciares | discruciarere, discruciareris |
| 3. Person Singular | discruciaret | discruciaretur |
| 1. Person Plural | discruciaremus | discruciaremur |
| 2. Person Plural | discruciaretis | discruciaremini |
| 3. Person Plural | discruciarent | discruciarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciaverim | — |
| 2. Person Singular | discruciaris, discruciaveris | — |
| 3. Person Singular | discruciaverit | — |
| 1. Person Plural | discruciaverimus | — |
| 2. Person Plural | discruciaveritis | — |
| 3. Person Plural | discruciaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discruciavissem | — |
| 2. Person Singular | discruciavisses | — |
| 3. Person Singular | discruciavisset | — |
| 1. Person Plural | discruciavissemus | — |
| 2. Person Plural | discruciavissetis | — |
| 3. Person Plural | discruciavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | discruciare | discruciavisse |
| Passiv | discruciari, discruciarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | discrucia | discruciare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | discruciate | discruciamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | discruciato | discruciator |
| 3. Person Singular | discruciato | discruciator |
| 2. Person Plural | discruciatote | — |
| 3. Person Plural | discrucianto | discruciantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | discruciatus, discruciatum, discruciata | discruciata, discruciatae, discruciati |
| Genitiv | discruciatae, discruciati | discruciatarum, discruciatorum |
| Dativ | discruciatae, discruciato | discruciatis |
| Akkusativ | discruciatum, discruciatam | discruciata, discruciatas, discruciatos |
| Ablativ | discruciata, discruciato | discruciatis |
| Vokativ | discruciatum, discruciata, discruciate | discruciata, discruciatae, discruciati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | discrucians | discruciantes, discruciantia |
| Genitiv | discruciantis | discruciantium, discruciantum |
| Dativ | discrucianti | discruciantibus |
| Akkusativ | discrucians, discruciantem | discruciantes, discruciantia |
| Ablativ | discruciante, discrucianti | discruciantibus |
| Vokativ | discrucians | discruciantes, discruciantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | discruciatura, discruciaturum, discruciaturus | discruciatura, discruciaturae, discruciaturi |
| Genitiv | discruciaturae, discruciaturi | discruciaturarum, discruciaturorum |
| Dativ | discruciaturae, discruciaturo | discruciaturis |
| Akkusativ | discruciaturam, discruciaturum | discruciatura, discruciaturas, discruciaturos |
| Ablativ | discruciatura, discruciaturo | discruciaturis |
| Vokativ | discruciatura, discruciature, discruciaturum | discruciatura, discruciaturae, discruciaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | discrucianda, discruciandum, discruciandus | discrucianda, discruciandae, discruciandi |
| Genitiv | discruciandae, discruciandi | discruciandarum, discruciandorum |
| Dativ | discruciandae, discruciando | discruciandis |
| Akkusativ | discruciandam, discruciandum | discrucianda, discruciandas, discruciandos |
| Ablativ | discrucianda, discruciando | discruciandis |
| Vokativ | discrucianda, discruciande, discruciandum | discrucianda, discruciandae, discruciandi |
152 (228) Formen für „discruciare“