Formentabelle zu „disceptare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | discepto | disceptor |
| 2. Person Singular | disceptas | disceptare, disceptaris |
| 3. Person Singular | disceptat | disceptatur |
| 1. Person Plural | disceptamus | disceptamur |
| 2. Person Plural | disceptatis | disceptamini |
| 3. Person Plural | disceptant | disceptantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptabam | disceptabar |
| 2. Person Singular | disceptabas | disceptabare, disceptabaris |
| 3. Person Singular | disceptabat | disceptabatur |
| 1. Person Plural | disceptabamus | disceptabamur |
| 2. Person Plural | disceptabatis | disceptabamini |
| 3. Person Plural | disceptabant | disceptabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptabo | disceptabor |
| 2. Person Singular | disceptabis | disceptabere, disceptaberis |
| 3. Person Singular | disceptabit | disceptabitur |
| 1. Person Plural | disceptabimus | disceptabimur |
| 2. Person Plural | disceptabitis | disceptabimini |
| 3. Person Plural | disceptabunt | disceptabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptavi | — |
| 2. Person Singular | disceptavisti | — |
| 3. Person Singular | disceptavit | — |
| 1. Person Plural | disceptavimus | — |
| 2. Person Plural | disceptavistis | — |
| 3. Person Plural | disceptare, disceptavere, disceptaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptaveram | — |
| 2. Person Singular | disceptaveras | — |
| 3. Person Singular | disceptaverat | — |
| 1. Person Plural | disceptaveramus | — |
| 2. Person Plural | disceptaveratis | — |
| 3. Person Plural | disceptaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptavero | — |
| 2. Person Singular | disceptaris, disceptaveris | — |
| 3. Person Singular | disceptaverit | — |
| 1. Person Plural | disceptaverimus | — |
| 2. Person Plural | disceptaveritis | — |
| 3. Person Plural | disceptaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptem | discepter |
| 2. Person Singular | disceptes | disceptere, discepteris |
| 3. Person Singular | disceptet | disceptetur |
| 1. Person Plural | disceptemus | disceptemur |
| 2. Person Plural | disceptetis | disceptemini |
| 3. Person Plural | disceptent | disceptentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptarem | disceptarer |
| 2. Person Singular | disceptares | disceptarere, disceptareris |
| 3. Person Singular | disceptaret | disceptaretur |
| 1. Person Plural | disceptaremus | disceptaremur |
| 2. Person Plural | disceptaretis | disceptaremini |
| 3. Person Plural | disceptarent | disceptarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptaverim | — |
| 2. Person Singular | disceptaris, disceptaveris | — |
| 3. Person Singular | disceptaverit | — |
| 1. Person Plural | disceptaverimus | — |
| 2. Person Plural | disceptaveritis | — |
| 3. Person Plural | disceptaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | disceptavissem | — |
| 2. Person Singular | disceptavisses | — |
| 3. Person Singular | disceptavisset | — |
| 1. Person Plural | disceptavissemus | — |
| 2. Person Plural | disceptavissetis | — |
| 3. Person Plural | disceptavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | discepta | disceptare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | disceptate | disceptamini |
| 3. Person Plural | — | — |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | disceptatum, disceptata, disceptatus | disceptata, disceptatae, disceptati |
| Genitiv | disceptatae, disceptati | disceptatorum, disceptatarum |
| Dativ | disceptato, disceptatae, disceptatoreis | disceptatis |
| Akkusativ | disceptatam, disceptatum | disceptata, disceptatas, disceptatos |
| Ablativ | disceptato, disceptata, disceptatoreis | disceptatis |
| Vokativ | disceptatum, disceptata, disceptate | disceptata, disceptatae, disceptati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | disceptaturus, disceptatura, disceptaturum | disceptatura, disceptaturae, disceptaturi |
| Genitiv | disceptaturae, disceptaturi | disceptaturarum, disceptaturorum |
| Dativ | disceptaturae, disceptaturo | disceptaturis |
| Akkusativ | disceptaturam, disceptaturum | disceptaturas, disceptatura, disceptaturos |
| Ablativ | disceptatura, disceptaturo | disceptaturis |
| Vokativ | disceptatura, disceptature, disceptaturum | disceptatura, disceptaturae, disceptaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | disceptandum, disceptanda, disceptandus | disceptandi, disceptanda, disceptandae |
| Genitiv | disceptandi, disceptandae | disceptandarum, disceptandorum |
| Dativ | disceptando, disceptandae | disceptandis |
| Akkusativ | disceptandum, disceptandam | disceptandas, disceptanda, disceptandos |
| Ablativ | disceptando, disceptanda | disceptandis |
| Vokativ | disceptandum, disceptanda, disceptande | disceptandi, disceptanda, disceptandae |
Substantiv
154 (241) Formen für „disceptare“