Formentabelle zu „dijudicare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudico | diiudicor |
| 2. Person Singular | diiudicas | diiudicare, diiudicaris |
| 3. Person Singular | diiudicat | diiudicatur |
| 1. Person Plural | diiudicamus | diiudicamur |
| 2. Person Plural | diiudicatis | diiudicamini |
| 3. Person Plural | diiudicant | diiudicantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicabam | diiudicabar |
| 2. Person Singular | diiudicabas | diiudicabare, diiudicabaris |
| 3. Person Singular | diiudicabat | diiudicabatur |
| 1. Person Plural | diiudicabamus | diiudicabamur |
| 2. Person Plural | diiudicabatis | diiudicabamini |
| 3. Person Plural | diiudicabant | diiudicabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicabo | diiudicabor |
| 2. Person Singular | diiudicabis | diiudicabere, diiudicaberis |
| 3. Person Singular | diiudicabit | diiudicabitur |
| 1. Person Plural | diiudicabimus | diiudicabimur |
| 2. Person Plural | diiudicabitis | diiudicabimini |
| 3. Person Plural | diiudicabunt | diiudicabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicavi | — |
| 2. Person Singular | diiudicavisti | — |
| 3. Person Singular | diiudicavit | — |
| 1. Person Plural | diiudicavimus | — |
| 2. Person Plural | diiudicavistis | — |
| 3. Person Plural | diiudicare, diiudicavere, diiudicaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicaveram | — |
| 2. Person Singular | diiudicaveras | — |
| 3. Person Singular | diiudicaverat | — |
| 1. Person Plural | diiudicaveramus | — |
| 2. Person Plural | diiudicaveratis | — |
| 3. Person Plural | diiudicaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicavero | — |
| 2. Person Singular | diiudicaris, diiudicaveris | — |
| 3. Person Singular | diiudicaverit | — |
| 1. Person Plural | diiudicaverimus | — |
| 2. Person Plural | diiudicaveritis | — |
| 3. Person Plural | diiudicaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicem | diiudicer |
| 2. Person Singular | diiudices | diiudicere, diiudiceris |
| 3. Person Singular | diiudicet | diiudicetur |
| 1. Person Plural | diiudicemus | diiudicemur |
| 2. Person Plural | diiudicetis | diiudicemini |
| 3. Person Plural | diiudicent | diiudicentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicarem | diiudicarer |
| 2. Person Singular | diiudicares | diiudicarere, diiudicareris |
| 3. Person Singular | diiudicaret | diiudicaretur |
| 1. Person Plural | diiudicaremus | diiudicaremur |
| 2. Person Plural | diiudicaretis | diiudicaremini |
| 3. Person Plural | diiudicarent | diiudicarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicaverim | — |
| 2. Person Singular | diiudicaris, diiudicaveris | — |
| 3. Person Singular | diiudicaverit | — |
| 1. Person Plural | diiudicaverimus | — |
| 2. Person Plural | diiudicaveritis | — |
| 3. Person Plural | diiudicaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | diiudicavissem | — |
| 2. Person Singular | diiudicavisses | — |
| 3. Person Singular | diiudicasset, diiudicavisset | — |
| 1. Person Plural | diiudicavissemus | — |
| 2. Person Plural | diiudicavissetis | — |
| 3. Person Plural | diiudicavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | diiudica | diiudicare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | diiudicate | diiudicamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | diiudicato | diiudicator |
| 3. Person Singular | diiudicato | diiudicator |
| 2. Person Plural | diiudicatote | — |
| 3. Person Plural | diiudicanto | diiudicantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | diiudicata, diiudicatum, diiudicatus | diiudicatae, diiudicata, diiudicati |
| Genitiv | diiudicatae, diiudicati | diiudicatarum, diiudicatorum |
| Dativ | diiudicatae, diiudicato | diiudicatis |
| Akkusativ | diiudicatam, diiudicatum | diiudicata, diiudicatas, diiudicatos |
| Ablativ | diiudicata, diiudicato | diiudicatis |
| Vokativ | diiudicata, diiudicate, diiudicatum | diiudicata, diiudicatae, diiudicati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | diiudicans | diiudicantes, diiudicantia |
| Genitiv | diiudicantis | diiudicantium, diiudicantum |
| Dativ | diiudicanti | diiudicantibus |
| Akkusativ | diiudicans, diiudicantem | diiudicantes, diiudicantia |
| Ablativ | diiudicante, diiudicanti | diiudicantibus |
| Vokativ | diiudicans | diiudicantes, diiudicantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | diiudicaturum, diiudicatura, diiudicaturus | diiudicatura, diiudicaturae, diiudicaturi |
| Genitiv | diiudicaturae, diiudicaturi | diiudicaturarum, diiudicaturorum |
| Dativ | diiudicaturae, diiudicaturo | diiudicaturis |
| Akkusativ | diiudicaturum, diiudicaturam | diiudicatura, diiudicaturas, diiudicaturos |
| Ablativ | diiudicatura, diiudicaturo | diiudicaturis |
| Vokativ | diiudicaturum, diiudicatura, diiudicature | diiudicatura, diiudicaturae, diiudicaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | diiudicandum, diiudicanda, diiudicandus | diiudicanda, diiudicandi, diiudicandae |
| Genitiv | diiudicandi, diiudicandae | diiudicandarum, diiudicandorum |
| Dativ | diiudicandae, diiudicando | diiudicandis |
| Akkusativ | diiudicandum, diiudicandam | diiudicanda, diiudicandas, diiudicandos |
| Ablativ | diiudicanda, diiudicando | diiudicandis |
| Vokativ | diiudicanda, diiudicandum, diiudicande | diiudicanda, diiudicandi, diiudicandae |
152 (229) Formen für „dijudicare“