Formentabelle zu „depugnare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugno | depugnor |
| 2. Person Singular | depugnas | depugnare, depugnaris |
| 3. Person Singular | depugnat | depugnatur |
| 1. Person Plural | depugnamus | depugnamur |
| 2. Person Plural | depugnatis | depugnamini |
| 3. Person Plural | depugnant | depugnantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnabam | depugnabar |
| 2. Person Singular | depugnabas | depugnabare, depugnabaris |
| 3. Person Singular | depugnabat | depugnabatur |
| 1. Person Plural | depugnabamus | depugnabamur |
| 2. Person Plural | depugnabatis | depugnabamini |
| 3. Person Plural | depugnabant | depugnabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnabo | depugnabor |
| 2. Person Singular | depugnabis | depugnabere, depugnaberis |
| 3. Person Singular | depugnabit | depugnabitur |
| 1. Person Plural | depugnabimus | depugnabimur |
| 2. Person Plural | depugnabitis | depugnabimini |
| 3. Person Plural | depugnabunt | depugnabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnavi | — |
| 2. Person Singular | depugnavisti | — |
| 3. Person Singular | depugnauit | — |
| 1. Person Plural | depugnavimus | — |
| 2. Person Plural | depugnavistis | — |
| 3. Person Plural | depugnare, depugnavere, depugnaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnaveram | — |
| 2. Person Singular | depugnaveras | — |
| 3. Person Singular | depugnauerat, depugnarat | — |
| 1. Person Plural | depugnaveramus | — |
| 2. Person Plural | depugnaveratis | — |
| 3. Person Plural | depugnaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnavero | — |
| 2. Person Singular | depugnaris, depugnaveris | — |
| 3. Person Singular | depugnarit, depugnaverit | — |
| 1. Person Plural | depugnaverimus | — |
| 2. Person Plural | depugnaveritis | — |
| 3. Person Plural | depugnaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnem | depugner |
| 2. Person Singular | depugnes | depugnere, depugneris |
| 3. Person Singular | depugnet | depugnetur |
| 1. Person Plural | depugnemus | depugnemur |
| 2. Person Plural | depugnetis | depugnemini |
| 3. Person Plural | depugnent | depugnentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnarem | depugnarer |
| 2. Person Singular | depugnares | depugnarere, depugnareris |
| 3. Person Singular | depugnaret | depugnaretur |
| 1. Person Plural | depugnaremus | depugnaremur |
| 2. Person Plural | depugnaretis | depugnaremini |
| 3. Person Plural | depugnarent | depugnarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnaverim | — |
| 2. Person Singular | depugnaris, depugnaveris | — |
| 3. Person Singular | depugnarit, depugnaverit | — |
| 1. Person Plural | depugnaverimus | — |
| 2. Person Plural | depugnaveritis | — |
| 3. Person Plural | depugnaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | depugnavissem | — |
| 2. Person Singular | depugnavisses | — |
| 3. Person Singular | depugnasset, depugnavisset | — |
| 1. Person Plural | depugnavissemus | — |
| 2. Person Plural | depugnavissetis | — |
| 3. Person Plural | depugnavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | depugnare | depugnavisse |
| Passiv | depugnari, depugnarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | depugna | depugnare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | depugnate | depugnamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | depugnato | depugnator |
| 3. Person Singular | depugnato | depugnator |
| 2. Person Plural | depugnatote | — |
| 3. Person Plural | depugnanto | depugnantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | depugnatum, depugnata, depugnatus | depugnata, depugnatae, depugnati |
| Genitiv | depugnatae, depugnati | depugnatarum, depugnatorum |
| Dativ | depugnatae, depugnato | depugnatis |
| Akkusativ | depugnatum, depugnatam | depugnata, depugnatas, depugnatos |
| Ablativ | depugnata, depugnato | depugnatis |
| Vokativ | depugnatum, depugnata, depugnate | depugnata, depugnatae, depugnati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | depugnans | depugnantes, depugnantia |
| Genitiv | depugnantis | depugnantium, depugnantum |
| Dativ | depugnanti | depugnantibus |
| Akkusativ | depugnans, depugnantem | depugnantes, depugnantia |
| Ablativ | depugnante, depugnanti | depugnantibus |
| Vokativ | depugnans | depugnantes, depugnantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | depugnatura, depugnaturum, depugnaturus | depugnatura, depugnaturae, depugnaturi |
| Genitiv | depugnaturae, depugnaturi | depugnaturarum, depugnaturorum |
| Dativ | depugnaturae, depugnaturo | depugnaturis |
| Akkusativ | depugnaturam, depugnaturum | depugnaturos, depugnatura, depugnaturas |
| Ablativ | depugnatura, depugnaturo | depugnaturis |
| Vokativ | depugnatura, depugnature, depugnaturum | depugnatura, depugnaturae, depugnaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | depugnandum, depugnanda, depugnandus | depugnanda, depugnandae, depugnandi |
| Genitiv | depugnandae, depugnandi | depugnandarum, depugnandorum |
| Dativ | depugnandae, depugnando | depugnandis |
| Akkusativ | depugnandum, depugnandam | depugnanda, depugnandas, depugnandos |
| Ablativ | depugnanda, depugnando | depugnandis |
| Vokativ | depugnandum, depugnanda, depugnande | depugnanda, depugnandae, depugnandi |
152 (232) Formen für „depugnare“
