Formentabelle zu „deonerare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deonero | deoneror |
| 2. Person Singular | deoneras | deonerare, deoneraris |
| 3. Person Singular | deonerat | deoneratur |
| 1. Person Plural | deoneramus | deoneramur |
| 2. Person Plural | deoneratis | deoneramini |
| 3. Person Plural | deonerant | deonerantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deonerabam | deonerabar |
| 2. Person Singular | deonerabas | deonerabare, deonerabaris |
| 3. Person Singular | deonerabat | deonerabatur |
| 1. Person Plural | deonerabamus | deonerabamur |
| 2. Person Plural | deonerabatis | deonerabamini |
| 3. Person Plural | deonerabant | deonerabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deonerabo | deonerabor |
| 2. Person Singular | deonerabis | deonerabere, deoneraberis |
| 3. Person Singular | deonerabit | deonerabitur |
| 1. Person Plural | deonerabimus | deonerabimur |
| 2. Person Plural | deonerabitis | deonerabimini |
| 3. Person Plural | deonerabunt | deonerabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deoneravi | — |
| 2. Person Singular | deoneravisti | — |
| 3. Person Singular | deoneravit | — |
| 1. Person Plural | deoneravimus | — |
| 2. Person Plural | deoneravistis | — |
| 3. Person Plural | deonerare, deoneravere, deoneraverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deoneraveram | — |
| 2. Person Singular | deoneraveras | — |
| 3. Person Singular | deoneraverat | — |
| 1. Person Plural | deoneraveramus | — |
| 2. Person Plural | deoneraveratis | — |
| 3. Person Plural | deoneraverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deoneravero | — |
| 2. Person Singular | deoneraris, deoneraveris | — |
| 3. Person Singular | deoneraverit | — |
| 1. Person Plural | deoneraverimus | — |
| 2. Person Plural | deoneraveritis | — |
| 3. Person Plural | deoneraverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deonerem | deonerer |
| 2. Person Singular | deoneres | deonerere, deonereris |
| 3. Person Singular | deoneret | deoneretur |
| 1. Person Plural | deoneremus | deoneremur |
| 2. Person Plural | deoneretis | deoneremini |
| 3. Person Plural | deonerent | deonerentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deonerarem | deonerarer |
| 2. Person Singular | deonerares | deonerarere, deonerareris |
| 3. Person Singular | deoneraret | deoneraretur |
| 1. Person Plural | deoneraremus | deoneraremur |
| 2. Person Plural | deoneraretis | deoneraremini |
| 3. Person Plural | deonerarent | deonerarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deoneraverim | — |
| 2. Person Singular | deoneraris, deoneraveris | — |
| 3. Person Singular | deoneraverit | — |
| 1. Person Plural | deoneraverimus | — |
| 2. Person Plural | deoneraveritis | — |
| 3. Person Plural | deoneraverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | deoneravissem | — |
| 2. Person Singular | deoneravisses | — |
| 3. Person Singular | deoneravisset | — |
| 1. Person Plural | deoneravissemus | — |
| 2. Person Plural | deoneravissetis | — |
| 3. Person Plural | deoneravissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | deonerare | deoneravisse |
| Passiv | deonerari, deonerarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | deonera | deonerare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | deonerate | deoneramini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | deonerato | deonerator |
| 3. Person Singular | deonerato | deonerator |
| 2. Person Plural | deoneratote | — |
| 3. Person Plural | deoneranto | deonerantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | deonerata, deoneratum, deoneratus | deonerata, deoneratae, deonerati |
| Genitiv | deoneratae, deonerati | deoneratarum, deoneratorum |
| Dativ | deoneratae, deonerato | deoneratis |
| Akkusativ | deoneratam, deoneratum | deoneratas, deonerata, deoneratos |
| Ablativ | deonerata, deonerato | deoneratis |
| Vokativ | deonerata, deonerate, deoneratum | deonerata, deoneratae, deonerati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | deonerans | deonerantes, deonerantia |
| Genitiv | deonerantis | deonerantium, deonerantum |
| Dativ | deoneranti | deonerantibus |
| Akkusativ | deonerans, deonerantem | deonerantes, deonerantia |
| Ablativ | deonerante, deoneranti | deonerantibus |
| Vokativ | deonerans | deonerantes, deonerantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | deoneratura, deoneraturum, deoneraturus | deoneratura, deoneraturae, deoneraturi |
| Genitiv | deoneraturae, deoneraturi | deoneraturarum, deoneraturorum |
| Dativ | deoneraturae, deoneraturo | deoneraturis |
| Akkusativ | deoneraturam, deoneraturum | deoneratura, deoneraturas, deoneraturos |
| Ablativ | deoneratura, deoneraturo | deoneraturis |
| Vokativ | deoneratura, deonerature, deoneraturum | deoneratura, deoneraturae, deoneraturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | deoneranda, deonerandum, deonerandus | deoneranda, deonerandae, deonerandi |
| Genitiv | deonerandae, deonerandi | deonerandarum, deonerandorum |
| Dativ | deonerandae, deonerando | deonerandis |
| Akkusativ | deonerandam, deonerandum | deoneranda, deonerandas, deonerandos |
| Ablativ | deoneranda, deonerando | deonerandis |
| Vokativ | deoneranda, deonerande, deonerandum | deoneranda, deonerandae, deonerandi |
152 (228) Formen für „deonerare“