Formentabelle zu „consolare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolo, consololatio, consololatione | consolor |
| 2. Person Singular | consolas | consolare, consolaris |
| 3. Person Singular | consolat, consolatusque | consolatur |
| 1. Person Plural | consolamus | consolamur |
| 2. Person Plural | consolatis | consolamini |
| 3. Person Plural | consolant | consolantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolabam | consolabar |
| 2. Person Singular | consolabas | consolabare, consolabaris |
| 3. Person Singular | consolabat | consolabatur |
| 1. Person Plural | consolabamus | consolabamur |
| 2. Person Plural | consolabatis | consolabamini |
| 3. Person Plural | consolabant | consolabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolabo | consolabor |
| 2. Person Singular | consolabis | consolabere, consolaberis |
| 3. Person Singular | consolabit | consolabitur |
| 1. Person Plural | consolabimus | consolabimur |
| 2. Person Plural | consolabitis | consolabimini |
| 3. Person Plural | consolabunt | consolabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolavi | — |
| 2. Person Singular | consolavisti | — |
| 3. Person Singular | consolavit | — |
| 1. Person Plural | consolavimus | — |
| 2. Person Plural | consolavistis | — |
| 3. Person Plural | consolare, consolavere, consolaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolaveram | — |
| 2. Person Singular | consolaveras | — |
| 3. Person Singular | consolaverat | — |
| 1. Person Plural | consolaveramus | — |
| 2. Person Plural | consolaveratis | — |
| 3. Person Plural | consolaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolavero | — |
| 2. Person Singular | consolaris, consolaveris | — |
| 3. Person Singular | consolaverit | — |
| 1. Person Plural | consolaverimus | — |
| 2. Person Plural | consolaveritis | — |
| 3. Person Plural | consolaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolem | consoler |
| 2. Person Singular | consoles | consolere, consoleris |
| 3. Person Singular | consolet | consoletur |
| 1. Person Plural | consolemus | consolemur |
| 2. Person Plural | consoletis | consolemini |
| 3. Person Plural | consolent | consolentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolarem | consolarer |
| 2. Person Singular | consolares | consolarere, consolareris |
| 3. Person Singular | consolaret | consolaretur |
| 1. Person Plural | consolaremus | consolaremur |
| 2. Person Plural | consolaretis | consolaremini |
| 3. Person Plural | consolarent | consolarenturque, consolarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolaverim | — |
| 2. Person Singular | consolaris, consolaveris | — |
| 3. Person Singular | consolaverit | — |
| 1. Person Plural | consolaverimus | — |
| 2. Person Plural | consolaveritis | — |
| 3. Person Plural | consolaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | consolavissem | — |
| 2. Person Singular | consolavisses | — |
| 3. Person Singular | consolavisset | — |
| 1. Person Plural | consolavissemus | — |
| 2. Person Plural | consolavissetis | — |
| 3. Person Plural | consolavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | consolare | consolavisse |
| Passiv | consolari, consolarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | consola | consolare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | consolate | consolamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | consolato, consolatoreis | consolator |
| 3. Person Singular | consolato, consolatoreis | consolator |
| 2. Person Plural | consolatote | — |
| 3. Person Plural | consolanto | consolantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | consolatus, consolata, consolatum | consolata, consolatae, consolati |
| Genitiv | consolatae, consolati | consolatarum, consolatorum |
| Dativ | consolatae, consolato, consolatoreis | consolatis |
| Akkusativ | consolatam, consolatum | consolata, consolatas, consolatos |
| Ablativ | consolata, consolato, consolatoreis | consolatis |
| Vokativ | consolata, consolate, consolatum | consolata, consolatae, consolati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | consolatura, consolaturum, consolaturus | consolatura, consolaturae, consolaturi |
| Genitiv | consolaturae, consolaturi | consolaturarum, consolaturorum |
| Dativ | consolaturae, consolaturo | consolaturis |
| Akkusativ | consolaturam, consolaturum | consolatura, consolaturas, consolaturos |
| Ablativ | consolatura, consolaturo | consolaturis |
| Vokativ | consolatura, consolature, consolaturum | consolatura, consolaturae, consolaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | consolanda, consolandum, consolandus | consolandi, consolanda, consolandae |
| Genitiv | consolandi, consolandae | consolandarum, consolandorum |
| Dativ | consolando, consolandae | consolandis |
| Akkusativ | consolandam, consolandum | consolandos, consolanda, consolandas |
| Ablativ | consolando, consolanda | consolandis |
| Vokativ | consolanda, consolande, consolandum | consolandi, consolanda, consolandae |
152 (240) Formen für „consolare“