Formentabelle zu „conquirere“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquirebam | conquirebar |
| 2. Person Singular | conquirebas | conquirebare, conquirebaris |
| 3. Person Singular | conquirebat | conquirebatur |
| 1. Person Plural | conquirebamus | conquirebamur |
| 2. Person Plural | conquirebatis | conquirebamini |
| 3. Person Plural | conquirebant | conquirebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquiram | conquirar |
| 2. Person Singular | conquires | conquirere, conquireris |
| 3. Person Singular | conquiret | conquiretur |
| 1. Person Plural | conquiremus | conquiremur |
| 2. Person Plural | conquiretis | conquiremini |
| 3. Person Plural | conquirent | conquirentur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquisivi | — |
| 2. Person Singular | conquisivisti | — |
| 3. Person Singular | conquisivit | — |
| 1. Person Plural | conquisivimus | — |
| 2. Person Plural | conquisivistis | — |
| 3. Person Plural | conquisiverunt, conquisivere | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquisiveram | — |
| 2. Person Singular | conquisiveras | — |
| 3. Person Singular | conquisiverat | — |
| 1. Person Plural | conquisiveramus | — |
| 2. Person Plural | conquisiveratis | — |
| 3. Person Plural | conquisiverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquisivero | — |
| 2. Person Singular | conquisiveris | — |
| 3. Person Singular | conquisierit, conquisiverit | — |
| 1. Person Plural | conquisiverimus | — |
| 2. Person Plural | conquisiveritis | — |
| 3. Person Plural | conquisiverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquiram | conquirar |
| 2. Person Singular | conquiras | conquirare, conquiraris |
| 3. Person Singular | conquirat | conquiratur |
| 1. Person Plural | conquiramus | conquiramur |
| 2. Person Plural | conquiratis | conquiramini |
| 3. Person Plural | conquirant | conquirantur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquisiverim | — |
| 2. Person Singular | conquisiveris | — |
| 3. Person Singular | conquisierit, conquisiverit | — |
| 1. Person Plural | conquisiverimus | — |
| 2. Person Plural | conquisiveritis | — |
| 3. Person Plural | conquisiverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conquisivissem | — |
| 2. Person Singular | conquisivisses | — |
| 3. Person Singular | conquisisset, conquisivisset | — |
| 1. Person Plural | conquisivissemus | — |
| 2. Person Plural | conquisivissetis | — |
| 3. Person Plural | conquisivissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | conquire | conquirere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | conquirite | conquirimini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | conquirito | conquiritor |
| 3. Person Singular | conquirito | conquiritor |
| 2. Person Plural | conquiritote | — |
| 3. Person Plural | conquirunto | conquiruntor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conquisita, conquisitum, conquisitus | conquisita, conquisiti, conquisitae |
| Genitiv | conquisiti, conquisitae | conquisitarum, conquisitorum |
| Dativ | conquisitae, conquisito, conquisitoreis | conquisitis |
| Akkusativ | conquisitam, conquisitum | conquisitos, conquisita, conquisitas |
| Ablativ | conquisita, conquisito, conquisitoreis | conquisitis |
| Vokativ | conquisita, conquisitum, conquisite | conquisita, conquisiti, conquisitae |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conquirens | conquirentes, conquirentia |
| Genitiv | conquirentis | conquirentium, conquirentum |
| Dativ | conquirenti | conquirentibus |
| Akkusativ | conquirens, conquirentem | conquirentes, conquirentia |
| Ablativ | conquirente, conquirenti | conquirentibus |
| Vokativ | conquirens | conquirentes, conquirentia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conquisitura, conquisiturum, conquisiturus | conquisitura, conquisiturae, conquisituri |
| Genitiv | conquisiturae, conquisituri | conquisiturarum, conquisiturorum |
| Dativ | conquisiturae, conquisituro | conquisituris |
| Akkusativ | conquisituram, conquisiturum | conquisitura, conquisituras, conquisituros |
| Ablativ | conquisitura, conquisituro | conquisituris |
| Vokativ | conquisitura, conquisiture, conquisiturum | conquisitura, conquisiturae, conquisituri |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conquirenda, conquirendum, conquirendus, conquirunda, conquirundum, conquirundus | conquirendae, conquirendi, conquirenda, conquirunda, conquirundae, conquirundi |
| Genitiv | conquirendi, conquirendae, conquirundae, conquirundi | conquirendarum, conquirendorum, conquirundarum, conquirundorum |
| Dativ | conquirendae, conquirendo, conquirundae, conquirundo | conquirendis, conquirundis |
| Akkusativ | conquirendum, conquirendam, conquirundam, conquirundum | conquirendos, conquirenda, conquirendas, conquirunda, conquirundas, conquirundos |
| Ablativ | conquirendo, conquirenda, conquirunda, conquirundo | conquirendis, conquirundis |
| Vokativ | conquirenda, conquirendum, conquirende, conquirunda, conquirunde, conquirundum | conquirenda, conquirendi, conquirendae, conquirunda, conquirundae, conquirundi |
152 (266) Formen für „conquirere“