Formentabelle zu „coniectare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | coniecto, conjectoreis | coniector |
| 2. Person Singular | conjectas | coniectare, conjectaris |
| 3. Person Singular | conjectat | conjectatur |
| 1. Person Plural | conjectamus | conjectamur |
| 2. Person Plural | conjectatis | conjectamini |
| 3. Person Plural | conjectant | conjectantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectabam | conjectabar |
| 2. Person Singular | conjectabas | conjectabare, conjectabaris |
| 3. Person Singular | conjectabat | conjectabatur |
| 1. Person Plural | conjectabamus | conjectabamur |
| 2. Person Plural | conjectabatis | conjectabamini |
| 3. Person Plural | conjectabant | conjectabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectabo | conjectabor |
| 2. Person Singular | conjectabis | conjectabere, conjectaberis |
| 3. Person Singular | conjectabit | conjectabitur |
| 1. Person Plural | conjectabimus | conjectabimur |
| 2. Person Plural | conjectabitis | conjectabimini |
| 3. Person Plural | conjectabunt | conjectabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectavi | — |
| 2. Person Singular | conjectavisti | — |
| 3. Person Singular | conjectavit | — |
| 1. Person Plural | conjectavimus | — |
| 2. Person Plural | conjectavistis | — |
| 3. Person Plural | coniectare, conjectavere, conjectaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectaveram | — |
| 2. Person Singular | conjectaveras | — |
| 3. Person Singular | conjectaverat | — |
| 1. Person Plural | conjectaveramus | — |
| 2. Person Plural | conjectaveratis | — |
| 3. Person Plural | conjectaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectavero | — |
| 2. Person Singular | conjectaris, conjectaveris | — |
| 3. Person Singular | conjectaverit | — |
| 1. Person Plural | conjectaverimus | — |
| 2. Person Plural | conjectaveritis | — |
| 3. Person Plural | conjectaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectem | conjecter |
| 2. Person Singular | conjectes | conjectere, conjecteris |
| 3. Person Singular | conjectet | conjectetur |
| 1. Person Plural | conjectemus | conjectemur |
| 2. Person Plural | conjectetis | conjectemini |
| 3. Person Plural | conjectent | conjectentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectarem | conjectarer |
| 2. Person Singular | conjectares | conjectarere, conjectareris |
| 3. Person Singular | conjectaret | conjectaretur |
| 1. Person Plural | conjectaremus | conjectaremur |
| 2. Person Plural | conjectaretis | conjectaremini |
| 3. Person Plural | conjectarent | conjectarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectaverim | — |
| 2. Person Singular | conjectaris, conjectaveris | — |
| 3. Person Singular | conjectaverit | — |
| 1. Person Plural | conjectaverimus | — |
| 2. Person Plural | conjectaveritis | — |
| 3. Person Plural | conjectaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | conjectavissem | — |
| 2. Person Singular | conjectavisses | — |
| 3. Person Singular | conjectavisset | — |
| 1. Person Plural | conjectavissemus | — |
| 2. Person Plural | conjectavissetis | — |
| 3. Person Plural | conjectavissent | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | conjectato, conjectatoreis | conjectator |
| 3. Person Singular | conjectato, conjectatoreis | conjectator |
| 2. Person Plural | conjectatote | — |
| 3. Person Plural | conjectanto | conjectantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conjectata, conjectatum, conjectatus | conjectata, conjectatae, conjectati |
| Genitiv | conjectatae, conjectati | conjectatarum, conjectatorum |
| Dativ | conjectatae, conjectato, conjectatoreis | conjectatis |
| Akkusativ | conjectatam, conjectatum | conjectata, conjectatas, conjectatos |
| Ablativ | conjectata, conjectato, conjectatoreis | conjectatis |
| Vokativ | conjectata, conjectate, conjectatum | conjectata, conjectatae, conjectati |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conjectatura, conjectaturum, conjectaturus | conjectatura, conjectaturae, conjectaturi |
| Genitiv | conjectaturae, conjectaturi | conjectaturarum, conjectaturorum |
| Dativ | conjectaturae, conjectaturo | conjectaturis |
| Akkusativ | conjectaturam, conjectaturum | conjectatura, conjectaturas, conjectaturos |
| Ablativ | conjectatura, conjectaturo | conjectaturis |
| Vokativ | conjectatura, conjectature, conjectaturum | conjectatura, conjectaturae, conjectaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | conjectandum, conjectanda, conjectandus | conjectanda, conjectandae, conjectandi |
| Genitiv | conjectandae, conjectandi | conjectandarum, conjectandorum |
| Dativ | conjectando, conjectandae | conjectandis |
| Akkusativ | conjectandum, conjectandam | conjectanda, conjectandas, conjectandos |
| Ablativ | conjectando, conjectanda | conjectandis |
| Vokativ | conjectandum, conjectanda, conjectande | conjectanda, conjectandae, conjectandi |
152 (236) Formen für „coniectare“