Formentabelle zu „confutare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confuto, confutoreis | confutor |
| 2. Person Singular | confutas | confutare, confutaris |
| 3. Person Singular | confudat, confutat | confutatur |
| 1. Person Plural | confutamus | confutamur |
| 2. Person Plural | confutatis | confutamini |
| 3. Person Plural | confutant | confutantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutabam | confutabar |
| 2. Person Singular | confutabas | confutabare, confutabaris |
| 3. Person Singular | confutabat | confutabatur |
| 1. Person Plural | confutabamus | confutabamur |
| 2. Person Plural | confutabatis | confutabamini |
| 3. Person Plural | confutabant | confutabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutabo | confutabor |
| 2. Person Singular | confutabis | confutabere, confutaberis |
| 3. Person Singular | confutabit | confutabitur |
| 1. Person Plural | confutabimus | confutabimur |
| 2. Person Plural | confutabitis | confutabimini |
| 3. Person Plural | confutabunt | confutabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutavi | — |
| 2. Person Singular | confutavisti | — |
| 3. Person Singular | confutavit | — |
| 1. Person Plural | confutavimus | — |
| 2. Person Plural | confutavistis | — |
| 3. Person Plural | confutare, confutavere, confutaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutaveram | — |
| 2. Person Singular | confutaveras | — |
| 3. Person Singular | confutaverat | — |
| 1. Person Plural | confutaveramus | — |
| 2. Person Plural | confutaveratis | — |
| 3. Person Plural | confutaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutavero | — |
| 2. Person Singular | confutaris, confutaveris | — |
| 3. Person Singular | confutaverit | — |
| 1. Person Plural | confutaverimus | — |
| 2. Person Plural | confutaveritis | — |
| 3. Person Plural | confutaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutem | confuter |
| 2. Person Singular | confutes | confutere, confuteris |
| 3. Person Singular | confutet | confutetur |
| 1. Person Plural | confutemus | confutemur |
| 2. Person Plural | confutetis | confutemini |
| 3. Person Plural | confutent | confudentur, confutentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutarem | confutarer |
| 2. Person Singular | confutares | confutarere, confutareris |
| 3. Person Singular | confutaret | confutaretur |
| 1. Person Plural | confutaremus | confutaremur |
| 2. Person Plural | confutaretis | confutaremini |
| 3. Person Plural | confutarent | confutarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutaverim | — |
| 2. Person Singular | confutaris, confutaveris | — |
| 3. Person Singular | confutaverit | — |
| 1. Person Plural | confutaverimus | — |
| 2. Person Plural | confutaveritis | — |
| 3. Person Plural | confutaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | confutavissem | — |
| 2. Person Singular | confutavisses | — |
| 3. Person Singular | confutavisset | — |
| 1. Person Plural | confutavissemus | — |
| 2. Person Plural | confutavissetis | — |
| 3. Person Plural | confutavissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | confuta | confutare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | confutate | confutamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | confutato | confutator |
| 3. Person Singular | confutato | confutator |
| 2. Person Plural | confutatote | — |
| 3. Person Plural | confutanto | confutantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | confutatus, confutata, confutatum | confutata, confutatae, confutati |
| Genitiv | confutatae, confutati | confutatarum, confutatorum |
| Dativ | confutatae, confutato | confutatis |
| Akkusativ | confutatam, confutatum | confutatos, confutata, confutatas |
| Ablativ | confutata, confutato | confutatis |
| Vokativ | confutata, confutate, confutatum | confutata, confutatae, confutati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | confutans | confutantes, confutantia |
| Genitiv | confutantis | confutantium, confutantum |
| Dativ | confutanti | confutantibus |
| Akkusativ | confutans, confutantem | confutantes, confutantia |
| Ablativ | confutante, confutanti | confutantibus |
| Vokativ | confutans | confutantes, confutantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | confutatura, confutaturum, confutaturus | confutatura, confutaturae, confutaturi |
| Genitiv | confutaturae, confutaturi | confutaturarum, confutaturorum |
| Dativ | confutaturae, confutaturo | confutaturis |
| Akkusativ | confutaturam, confutaturum | confutatura, confutaturas, confutaturos |
| Ablativ | confutatura, confutaturo | confutaturis |
| Vokativ | confutatura, confutature, confutaturum | confutatura, confutaturae, confutaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | confutanda, confutandum, confutandus | confutanda, confutandae, confutandi |
| Genitiv | confutandae, confutandi | confutandarum, confutandorum |
| Dativ | confutandae, confutando | confutandis |
| Akkusativ | confutandam, confutandum | confutanda, confutandas, confutandos |
| Ablativ | confutanda, confutando | confutandis |
| Vokativ | confutanda, confutande, confutandum | confutanda, confutandae, confutandi |
152 (231) Formen für „confutare“