Formentabelle zu „concubere“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubeo | concubeor |
| 2. Person Singular | concubes | concubere, concuberis |
| 3. Person Singular | concubet | concubetur |
| 1. Person Plural | concubemus | concubemur |
| 2. Person Plural | concubetis | concubemini |
| 3. Person Plural | concubent | concubentur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubebam | concubebar |
| 2. Person Singular | concubebas | concubebare, concubebaris |
| 3. Person Singular | concubebat | concubebatur |
| 1. Person Plural | concubebamus | concubebamur |
| 2. Person Plural | concubebatis | concubebamini |
| 3. Person Plural | concubebant | concubebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubebo | concubebor |
| 2. Person Singular | concubebis | concubebere, concubeberis |
| 3. Person Singular | concubebit | concubebitur |
| 1. Person Plural | concubebimus | concubebimur |
| 2. Person Plural | concubebitis | concubebimini |
| 3. Person Plural | concubebunt | concubebuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubui | — |
| 2. Person Singular | concubuisti | — |
| 3. Person Singular | concubuit | — |
| 1. Person Plural | concubuimus | — |
| 2. Person Plural | concubuistis | — |
| 3. Person Plural | concubuere, concubuerunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubueram | — |
| 2. Person Singular | concubueras | — |
| 3. Person Singular | concubuerat | — |
| 1. Person Plural | concubueramus | — |
| 2. Person Plural | concubueratis | — |
| 3. Person Plural | concubuerant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubuero | — |
| 2. Person Singular | concubueris | — |
| 3. Person Singular | concubuerit | — |
| 1. Person Plural | concubuerimus | — |
| 2. Person Plural | concubueritis | — |
| 3. Person Plural | concubuerint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubeam | concubear |
| 2. Person Singular | concubeas | concubeare, concubearis |
| 3. Person Singular | concubeat | concubeatur |
| 1. Person Plural | concubeamus | concubeamur |
| 2. Person Plural | concubeatis | concubeamini |
| 3. Person Plural | concubeant | concubeantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concuberem | concuberer |
| 2. Person Singular | concuberes | concuberere, concubereris |
| 3. Person Singular | concuberet | concuberetur |
| 1. Person Plural | concuberemus | concuberemur |
| 2. Person Plural | concuberetis | concuberemini |
| 3. Person Plural | concuberent | concuberentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubuerim | — |
| 2. Person Singular | concubueris | — |
| 3. Person Singular | concubuerit | — |
| 1. Person Plural | concubuerimus | — |
| 2. Person Plural | concubueritis | — |
| 3. Person Plural | concubuerint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | concubuissem | — |
| 2. Person Singular | concubuisses | — |
| 3. Person Singular | concubuisset | — |
| 1. Person Plural | concubuissemus | — |
| 2. Person Plural | concubuissetis | — |
| 3. Person Plural | concubuissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | concubere | concubuisse |
| Passiv | concuberi, concuberier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | concube | concubere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | concubete | concubemini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | concubeto | concubetor |
| 3. Person Singular | concubeto | concubetor |
| 2. Person Plural | concubetote | — |
| 3. Person Plural | concubento | concubentor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | concubitus, concubitum, concubita | concubita, concubitae, concubiti |
| Genitiv | concubitae, concubiti | concubitarum, concubitorum |
| Dativ | concubitae, concubito, concubitoreis | concubitis |
| Akkusativ | concubitum, concubitam | concubita, concubitas, concubitos |
| Ablativ | concubita, concubito, concubitoreis | concubitis |
| Vokativ | concubitum, concubita, concubite | concubita, concubitae, concubiti |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | concubens | concubentes, concubentia |
| Genitiv | concubentis | concubentium, concubentum |
| Dativ | concubenti | concubentibus |
| Akkusativ | concubens, concubentem | concubentes, concubentia |
| Ablativ | concubente, concubenti | concubentibus |
| Vokativ | concubens | concubentes, concubentia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | concubiturus, concubitura, concubiturum | concubitura, concubiturae, concubituri |
| Genitiv | concubiturae, concubituri | concubiturarum, concubiturorum |
| Dativ | concubiturae, concubituro | concubituris |
| Akkusativ | concubituram, concubiturum | concubitura, concubituras, concubituros |
| Ablativ | concubitura, concubituro | concubituris |
| Vokativ | concubitura, concubiture, concubiturum | concubitura, concubiturae, concubituri |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | concubenda, concubendum, concubendus | concubenda, concubendae, concubendi |
| Genitiv | concubendae, concubendi | concubendarum, concubendorum |
| Dativ | concubendae, concubendo | concubendis |
| Akkusativ | concubendam, concubendum | concubenda, concubendas, concubendos |
| Ablativ | concubenda, concubendo | concubendis |
| Vokativ | concubenda, concubende, concubendum | concubenda, concubendae, concubendi |
152 (230) Formen für „concubere“