Formentabelle zu „claricitare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricito | claricitor |
| 2. Person Singular | claricitas | claricitare, claricitaris |
| 3. Person Singular | claricitat | claricitatur |
| 1. Person Plural | claricitamus | claricitamur |
| 2. Person Plural | claricitatis | claricitamini |
| 3. Person Plural | claricitant | claricitantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitabam | claricitabar |
| 2. Person Singular | claricitabas | claricitabare, claricitabaris |
| 3. Person Singular | claricitabat | claricitabatur |
| 1. Person Plural | claricitabamus | claricitabamur |
| 2. Person Plural | claricitabatis | claricitabamini |
| 3. Person Plural | claricitabant | claricitabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitabo | claricitabor |
| 2. Person Singular | claricitabis | claricitabere, claricitaberis |
| 3. Person Singular | claricitabit | claricitabitur |
| 1. Person Plural | claricitabimus | claricitabimur |
| 2. Person Plural | claricitabitis | claricitabimini |
| 3. Person Plural | claricitabunt | claricitabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitavi | — |
| 2. Person Singular | claricitavisti | — |
| 3. Person Singular | claricitavit | — |
| 1. Person Plural | claricitavimus | — |
| 2. Person Plural | claricitavistis | — |
| 3. Person Plural | claricitare, claricitavere, claricitaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitaveram | — |
| 2. Person Singular | claricitaveras | — |
| 3. Person Singular | claricitaverat | — |
| 1. Person Plural | claricitaveramus | — |
| 2. Person Plural | claricitaveratis | — |
| 3. Person Plural | claricitaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitavero | — |
| 2. Person Singular | claricitaris, claricitaveris | — |
| 3. Person Singular | claricitaverit | — |
| 1. Person Plural | claricitaverimus | — |
| 2. Person Plural | claricitaveritis | — |
| 3. Person Plural | claricitaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitem | clariciter |
| 2. Person Singular | claricites | claricitere, clariciteris |
| 3. Person Singular | claricitet | claricitetur |
| 1. Person Plural | claricitemus | claricitemur |
| 2. Person Plural | claricitetis | claricitemini |
| 3. Person Plural | claricitent | claricitentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitarem | claricitarer |
| 2. Person Singular | claricitares | claricitarere, claricitareris |
| 3. Person Singular | claricitaret | claricitaretur |
| 1. Person Plural | claricitaremus | claricitaremur |
| 2. Person Plural | claricitaretis | claricitaremini |
| 3. Person Plural | claricitarent | claricitarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitaverim | — |
| 2. Person Singular | claricitaris, claricitaveris | — |
| 3. Person Singular | claricitaverit | — |
| 1. Person Plural | claricitaverimus | — |
| 2. Person Plural | claricitaveritis | — |
| 3. Person Plural | claricitaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | claricitavissem | — |
| 2. Person Singular | claricitavisses | — |
| 3. Person Singular | claricitavisset | — |
| 1. Person Plural | claricitavissemus | — |
| 2. Person Plural | claricitavissetis | — |
| 3. Person Plural | claricitavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | claricitare | claricitavisse |
| Passiv | claricitari, claricitarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | claricita | claricitare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | claricitate | claricitamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | claricitato | claricitator |
| 3. Person Singular | claricitato | claricitator |
| 2. Person Plural | claricitatote | — |
| 3. Person Plural | claricitanto | claricitantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | claricitata, claricitatum, claricitatus | claricitata, claricitatae, claricitati |
| Genitiv | claricitatae, claricitati | claricitatarum, claricitatorum |
| Dativ | claricitatae, claricitato | claricitatis |
| Akkusativ | claricitatam, claricitatum | claricitata, claricitatas, claricitatos |
| Ablativ | claricitata, claricitato | claricitatis |
| Vokativ | claricitata, claricitate, claricitatum | claricitata, claricitatae, claricitati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | claricitans | claricitantes, claricitantia |
| Genitiv | claricitantis | claricitantium, claricitantum |
| Dativ | claricitanti | claricitantibus |
| Akkusativ | claricitans, claricitantem | claricitantes, claricitantia |
| Ablativ | claricitante, claricitanti | claricitantibus |
| Vokativ | claricitans | claricitantes, claricitantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | claricitatura, claricitaturum, claricitaturus | claricitatura, claricitaturae, claricitaturi |
| Genitiv | claricitaturae, claricitaturi | claricitaturarum, claricitaturorum |
| Dativ | claricitaturae, claricitaturo | claricitaturis |
| Akkusativ | claricitaturam, claricitaturum | claricitatura, claricitaturas, claricitaturos |
| Ablativ | claricitatura, claricitaturo | claricitaturis |
| Vokativ | claricitatura, claricitature, claricitaturum | claricitatura, claricitaturae, claricitaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | claricitanda, claricitandum, claricitandus | claricitanda, claricitandae, claricitandi |
| Genitiv | claricitandae, claricitandi | claricitandarum, claricitandorum |
| Dativ | claricitandae, claricitando | claricitandis |
| Akkusativ | claricitandam, claricitandum | claricitanda, claricitandas, claricitandos |
| Ablativ | claricitanda, claricitando | claricitandis |
| Vokativ | claricitanda, claricitande, claricitandum | claricitanda, claricitandae, claricitandi |
152 (228) Formen für „claricitare“