Formentabelle zu „beneplacere“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular |
Warning: Division by zero in /srv/data/web/vhosts/www.latein.me/htdocs/formTable.php on line 463
beneplaceo | beneplaceor |
| 2. Person Singular | beneplaces | beneplacere, beneplaceris |
| 3. Person Singular | beneplacet | beneplacetur |
| 1. Person Plural | beneplacemus | beneplacemur |
| 2. Person Plural | beneplacetis | beneplacemini |
| 3. Person Plural | beneplacent | beneplacentur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacebam | beneplacebar |
| 2. Person Singular | beneplacebas | beneplacebare, beneplacebaris |
| 3. Person Singular | beneplacebat | beneplacebatur |
| 1. Person Plural | beneplacebamus | beneplacebamur |
| 2. Person Plural | beneplacebatis | beneplacebamini |
| 3. Person Plural | beneplacebant | beneplacebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacebo | beneplacebor |
| 2. Person Singular | beneplacebis | beneplacebere, beneplaceberis |
| 3. Person Singular | beneplacebit | beneplacebitur |
| 1. Person Plural | beneplacebimus | beneplacebimur |
| 2. Person Plural | beneplacebitis | beneplacebimini |
| 3. Person Plural | beneplacebunt | beneplacebuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacui | — |
| 2. Person Singular | beneplacuisti | — |
| 3. Person Singular | beneplacuit | — |
| 1. Person Plural | beneplacuimus | — |
| 2. Person Plural | beneplacuistis | — |
| 3. Person Plural | beneplacuere, beneplacuerunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacueram | — |
| 2. Person Singular | beneplacueras | — |
| 3. Person Singular | beneplacuerat | — |
| 1. Person Plural | beneplacueramus | — |
| 2. Person Plural | beneplacueratis | — |
| 3. Person Plural | beneplacuerant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacuero | — |
| 2. Person Singular | beneplacueris | — |
| 3. Person Singular | beneplacuerit | — |
| 1. Person Plural | beneplacuerimus | — |
| 2. Person Plural | beneplacueritis | — |
| 3. Person Plural | beneplacuerint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplaceam | beneplacear |
| 2. Person Singular | beneplaceas | beneplaceare, beneplacearis |
| 3. Person Singular | beneplaceat | beneplaceatur |
| 1. Person Plural | beneplaceamus | beneplaceamur |
| 2. Person Plural | beneplaceatis | beneplaceamini |
| 3. Person Plural | beneplaceant | beneplaceantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacerem | beneplacerer |
| 2. Person Singular | beneplaceres | beneplacerere, beneplacereris |
| 3. Person Singular | beneplaceret | beneplaceretur |
| 1. Person Plural | beneplaceremus | beneplaceremur |
| 2. Person Plural | beneplaceretis | beneplaceremini |
| 3. Person Plural | beneplacerent | beneplacerentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacuerim | — |
| 2. Person Singular | beneplacueris | — |
| 3. Person Singular | beneplacuerit | — |
| 1. Person Plural | beneplacuerimus | — |
| 2. Person Plural | beneplacueritis | — |
| 3. Person Plural | beneplacuerint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | beneplacuissem | — |
| 2. Person Singular | beneplacuisses | — |
| 3. Person Singular | beneplacuisset | — |
| 1. Person Plural | beneplacuissemus | — |
| 2. Person Plural | beneplacuissetis | — |
| 3. Person Plural | beneplacuissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | beneplacere | beneplacuisse |
| Passiv | beneplaceri, beneplacerier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | beneplace | beneplacere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | beneplacete | beneplacemini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | beneplaceto | beneplacetor |
| 3. Person Singular | beneplaceto | beneplacetor |
| 2. Person Plural | beneplacetote | — |
| 3. Person Plural | beneplacento | beneplacentor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | beneplacita, beneplacitum, beneplacitus | beneplacita, beneplacitae, beneplaciti |
| Genitiv | beneplacitae, beneplaciti | beneplacitarum, beneplacitorum |
| Dativ | beneplacitae, beneplacito | beneplacitis |
| Akkusativ | beneplacitam, beneplacitum | beneplacita, beneplacitas, beneplacitos |
| Ablativ | beneplacita, beneplacito | beneplacitis |
| Vokativ | beneplacita, beneplacite, beneplacitum | beneplacita, beneplacitae, beneplaciti |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | beneplacens | beneplacentes, beneplacentia |
| Genitiv | beneplacentis | beneplacentium, beneplacentum |
| Dativ | beneplacenti | beneplacentibus |
| Akkusativ | beneplacens, beneplacentem | beneplacentes, beneplacentia |
| Ablativ | beneplacente, beneplacenti | beneplacentibus |
| Vokativ | beneplacens | beneplacentes, beneplacentia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | beneplacitura, beneplaciturum, beneplaciturus | beneplacitura, beneplaciturae, beneplacituri |
| Genitiv | beneplaciturae, beneplacituri | beneplaciturarum, beneplaciturorum |
| Dativ | beneplaciturae, beneplacituro | beneplacituris |
| Akkusativ | beneplacituram, beneplaciturum | beneplacitura, beneplacituras, beneplacituros |
| Ablativ | beneplacitura, beneplacituro | beneplacituris |
| Vokativ | beneplacitura, beneplaciture, beneplaciturum | beneplacitura, beneplaciturae, beneplacituri |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | beneplacenda, beneplacendum, beneplacendus | beneplacenda, beneplacendae, beneplacendi |
| Genitiv | beneplacendae, beneplacendi | beneplacendarum, beneplacendorum |
| Dativ | beneplacendae, beneplacendo | beneplacendis |
| Akkusativ | beneplacendam, beneplacendum | beneplacenda, beneplacendas, beneplacendos |
| Ablativ | beneplacenda, beneplacendo | beneplacendis |
| Vokativ | beneplacenda, beneplacende, beneplacendum | beneplacenda, beneplacendae, beneplacendi |
152 (225) Formen für „beneplacere“