Formentabelle zu „avertere“
Verb
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | avertebam | avertebar |
| 2. Person Singular | avertebas | avertebare, avertebaris |
| 3. Person Singular | auertebat | avertebatur |
| 1. Person Plural | avertebamus | avertebamur |
| 2. Person Plural | avertebatis | avertebamini |
| 3. Person Plural | auertebant | avertebantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | avertam | avertar |
| 2. Person Singular | avertes | auertere, averteris |
| 3. Person Singular | auertetque, avertet | avertetur |
| 1. Person Plural | avertemus | avertemur |
| 2. Person Plural | avertetis | avertemini |
| 3. Person Plural | avertent | avertentur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | auerti, avertiren | — |
| 2. Person Singular | avertisti | — |
| 3. Person Singular | auertit | — |
| 1. Person Plural | avertimus | — |
| 2. Person Plural | avertistis | — |
| 3. Person Plural | auerterunt, auertere | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | averteram | — |
| 2. Person Singular | averteras | — |
| 3. Person Singular | auerterat | — |
| 1. Person Plural | averteramus | — |
| 2. Person Plural | averteratis | — |
| 3. Person Plural | auerterant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | avertero | — |
| 2. Person Singular | averteris | — |
| 3. Person Singular | averterit | — |
| 1. Person Plural | averterimus | — |
| 2. Person Plural | averteritis | — |
| 3. Person Plural | averterint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | avertam | avertar |
| 2. Person Singular | auertas | avertare, avertaris |
| 3. Person Singular | auertat | avertatur |
| 1. Person Plural | avertamus | avertamur |
| 2. Person Plural | avertatis | avertamini |
| 3. Person Plural | auertant | avertantur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | averterem | averterer |
| 2. Person Singular | averteres | averterere, avertereris |
| 3. Person Singular | auerteret | averteretur |
| 1. Person Plural | averteremus | averteremur |
| 2. Person Plural | averteretis | averteremini |
| 3. Person Plural | auerterent | averterentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | averterim | — |
| 2. Person Singular | averteris | — |
| 3. Person Singular | averterit | — |
| 1. Person Plural | averterimus | — |
| 2. Person Plural | averteritis | — |
| 3. Person Plural | averterint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | avertissem | — |
| 2. Person Singular | avertisses | — |
| 3. Person Singular | auertisset | — |
| 1. Person Plural | avertissemus | — |
| 2. Person Plural | avertissetis | — |
| 3. Person Plural | avertissent | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | auerte | auertere |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | auertite | avertimini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | avertito | avertitor |
| 3. Person Singular | avertito | avertitor |
| 2. Person Plural | avertitote | — |
| 3. Person Plural | avertunto | avertuntor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | auersa, auersum, auersus, aversaque, aversumque | auersi, auersae, auersa, aversaque |
| Genitiv | auersi, auersae | aversarum, aversorum |
| Dativ | averso, auersae, auersoque, aversoreis | auersis, aversisque |
| Akkusativ | auersum, auersam, aversumque | auersos, auersa, auersas, aversaque |
| Ablativ | auersa, averso, auersoque, aversaque, aversoreis | auersis, aversisque |
| Vokativ | auersa, auersum, aversaque, averse, aversumque | auersi, auersa, auersae, aversaque |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | — | — |
| Genitiv | — | — |
| Dativ | — | — |
| Akkusativ | — | — |
| Ablativ | — | — |
| Vokativ | — | — |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | avertendum, avertenda, auertendaeque, avertendus, avertunda, avertundum, avertundus | auertendae, avertendi, avertenda, avertunda, avertundae, avertundi |
| Genitiv | auertendae, avertendi, avertundae, avertundi | avertendarum, avertendorum, avertundarum, avertundorum |
| Dativ | avertendo, auertendae, avertundae, avertundo | avertendis, avertundis |
| Akkusativ | avertendam, avertendum, avertundam, avertundum | avertendos, avertendas, auertendaeque, avertenda, avertunda, avertundas, avertundos |
| Ablativ | avertendo, avertenda, auertendaeque, avertunda, avertundo | avertendis, avertundis |
| Vokativ | avertendum, avertenda, auertendaeque, avertende, avertunda, avertunde, avertundum | auertendae, avertendi, avertenda, avertunda, avertundae, avertundi |
140 (255) Formen für „avertere“