Formentabelle zu „assolare“
Verb
Präsens (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolo | assolor |
| 2. Person Singular | assolas | assolare, assolaris |
| 3. Person Singular | assolat | assolatur |
| 1. Person Plural | assolamus | assolamur |
| 2. Person Plural | assolatis | assolamini |
| 3. Person Plural | assolant | assolantur |
Imperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolabam | assolabar |
| 2. Person Singular | assolabas | assolabare, assolabaris |
| 3. Person Singular | assolabat | assolabatur |
| 1. Person Plural | assolabamus | assolabamur |
| 2. Person Plural | assolabatis | assolabamini |
| 3. Person Plural | assolabant | assolabantur |
Futur I (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolabo | assolabor |
| 2. Person Singular | assolabis | assolabere, assolaberis |
| 3. Person Singular | assolabit | assolabitur |
| 1. Person Plural | assolabimus | assolabimur |
| 2. Person Plural | assolabitis | assolabimini |
| 3. Person Plural | assolabunt | assolabuntur |
Perfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolavi | — |
| 2. Person Singular | assolavisti | — |
| 3. Person Singular | assolavit | — |
| 1. Person Plural | assolavimus | — |
| 2. Person Plural | assolavistis | — |
| 3. Person Plural | assolare, assolavere, assolaverunt | — |
Plusquamperfekt (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolaveram | — |
| 2. Person Singular | assolaveras | — |
| 3. Person Singular | assolaverat | — |
| 1. Person Plural | assolaveramus | — |
| 2. Person Plural | assolaveratis | — |
| 3. Person Plural | assolaverant | — |
Futur II (Indikativ)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolavero | — |
| 2. Person Singular | assolaris, assolaveris | — |
| 3. Person Singular | assolaverit | — |
| 1. Person Plural | assolaverimus | — |
| 2. Person Plural | assolaveritis | — |
| 3. Person Plural | assolaverint | — |
Präsens (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolem | assoler |
| 2. Person Singular | assoles | assolere, assoleris |
| 3. Person Singular | assolet | assoletur |
| 1. Person Plural | assolemus | assolemur |
| 2. Person Plural | assoletis | assolemini |
| 3. Person Plural | assolent | assolentur |
Imperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolarem | assolarer |
| 2. Person Singular | assolares | assolarere, assolareris |
| 3. Person Singular | assolaret | assolaretur |
| 1. Person Plural | assolaremus | assolaremur |
| 2. Person Plural | assolaretis | assolaremini |
| 3. Person Plural | assolarent | assolarentur |
Perfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolaverim | — |
| 2. Person Singular | assolaris, assolaveris | — |
| 3. Person Singular | assolaverit | — |
| 1. Person Plural | assolaverimus | — |
| 2. Person Plural | assolaveritis | — |
| 3. Person Plural | assolaverint | — |
Plusquamperfekt (Konjunktiv)| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 1. Person Singular | assolavissem | — |
| 2. Person Singular | assolavisses | — |
| 3. Person Singular | assolavisset | — |
| 1. Person Plural | assolavissemus | — |
| 2. Person Plural | assolavissetis | — |
| 3. Person Plural | assolavissent | — |
Infinitiv| | Präsens | Perfekt |
|---|
| Aktiv | assolare | assolavisse |
| Passiv | assolari, assolarier | — |
Imperativ I| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | assola | assolare |
| 3. Person Singular | — | — |
| 2. Person Plural | assolate | assolamini |
| 3. Person Plural | — | — |
Imperativ II| | Aktiv | Passiv |
|---|
| 2. Person Singular | assolato | assolator |
| 3. Person Singular | assolato | assolator |
| 2. Person Plural | assolatote | — |
| 3. Person Plural | assolanto | assolantor |
PPP| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | assolata, assolatum, assolatus | assolata, assolatae, assolati |
| Genitiv | assolatae, assolati | assolatarum, assolatorum |
| Dativ | assolatae, assolato | assolatis |
| Akkusativ | assolatam, assolatum | assolata, assolatas, assolatos |
| Ablativ | assolata, assolato | assolatis |
| Vokativ | assolata, assolate, assolatum | assolata, assolatae, assolati |
PPA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | assolans | assolantes, assolantia |
| Genitiv | assolantis | assolantium, assolantum |
| Dativ | assolanti | assolantibus |
| Akkusativ | assolans, assolantem | assolantes, assolantia |
| Ablativ | assolante, assolanti | assolantibus |
| Vokativ | assolans | assolantes, assolantia |
PFA| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | assolatura, assolaturum, assolaturus | assolatura, assolaturae, assolaturi |
| Genitiv | assolaturae, assolaturi | assolaturarum, assolaturorum |
| Dativ | assolaturae, assolaturo | assolaturis |
| Akkusativ | assolaturam, assolaturum | assolatura, assolaturas, assolaturos |
| Ablativ | assolatura, assolaturo | assolaturis |
| Vokativ | assolatura, assolature, assolaturum | assolatura, assolaturae, assolaturi |
Gerundivum| | Singular | Plural |
|---|
| Nominativ | assolanda, assolandum, assolandus | assolanda, assolandae, assolandi |
| Genitiv | assolandae, assolandi | assolandarum, assolandorum |
| Dativ | assolandae, assolando | assolandis |
| Akkusativ | assolandam, assolandum | assolanda, assolandas, assolandos |
| Ablativ | assolanda, assolando | assolandis |
| Vokativ | assolanda, assolande, assolandum | assolanda, assolandae, assolandi |
152 (228) Formen für „assolare“