Übersetzungen » Ovid » Metamorphosen (XI) (1)

• Carmine dum tali silvas animosque ferarum threicius
• E quibus una leves iactato crine per
• Et hastam vatis apollinei vocalia misit in
• Sed enim temeraria crescunt bella modusque abiit
• Ac primum attonitas etiamnum voce canentis innumeras
• Hae glaebas, illae direptos arbore ramos, pars
• Illud auditum saxis intellectumque ferarum sensibus in
• Te maestae volucres, orpheu, te turba ferarum,
• Membra iacent diversa locis, caput, hebre, lyramque
• Medio dum labitur amne, flebile nescio quid
• Iamque mare invectae flumen populare relinquunt et
• Tandem phoebus adest morsusque inferre parantem arcet
• Umbra subit terras, et quae loca viderat
• Non inpune tamen scelus hoc sinit esse
• Nec satis hoc baccho est, ipsos quoque
• Hunc adsueta cohors, satyri bacchaeque, frequentant, at
• Qui simul agnovit socium comitemque sacrorum, hospitis
• Huic deus optandi gratum, sed inutile, fecit
• Ille male usurus donis ait effice, quicquid
• Adnuit optatis nocituraque munera solvit liber et
• Laetus abit gaudetque malo berecyntius heros pollicitique
• Gaudenti mensas posuere ministri exstructas dapibus nec
• Attonitus novitate mali divesque miserque effugere optat
• Copia nulla famem relevat; sitis arida guttur
• Peccavimus inquit, sed miserere, precor, speciosoque eripe
• Mite deum numen: bacchus peccasse fatentem restituit
• Rex iussae succedit aquae: vis aurea tinxit
• Ille perosus opes silvas et rura colebat
• Nam freta prospiciens late riget arduus alto
• Pan ibi dum teneris iactat sua sibila
• Monte suo senior iudex consedit et aures
• Isque deum pecoris spectans in iudice dixit
• Calamis agrestibus insonat ille barbaricoque midan aderat
• Ille caput flavum lauro parnaside vinctus verrit
• Tum stamina docto pollice sollicitat, quorum dulcedine
• Iudicium sanctique placet sententia montis omnibus, arguitur
• Ille quidem celare cupit turpique pudore tempora
• Creber harundinibus tremulis ibi surgere lucus coepit
• Ultus abit tmolo liquidumque per aera vectus
• Dextera sigei, rhoetei laeva profundi ara panomphaeo
• Stabat opus: pretium rex infitiatur et addit,
• Non inpune feres rector maris inquit, et
• Poena neque haec satis est: regis quoque
• Nec, pars militiae, telamon sine honore recessit
• Nam coniuge peleus clarus erat diva nec
• Namque senex thetidi proteus dea dixerat undae,
• Ergo, ne quicquam mundus iove maius haberet,
• Est sinus haemoniae curvos falcatus in arcus,
• Est specus in medio, natura factus an
• Illic te peleus, ut somno vincta iacebas,

Seite: [1] [2] [3] [4]